Yuddha Kanda

Sarga 21: Shri Rama's Anger Against the Ocean

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे एकविंशः सर्गः ॥६-२१॥

35 verses · 21 of 128

What happens in this chapter

Shri Rama's Anger Against the Ocean

Shri Rama spreads darbha grass on the shore, faces east with joined palms, and lies down to seek the Ocean's favour, his arm for a pillow. For three nights Rama keeps the vow, worshipping the lord of rivers, but the Ocean does not appear. Then his eyes redden with anger. He tells Lakshmana that the world takes patience for weakness; neither fame nor victory is won by gentleness alone. Bring my bow and arrows, he says; I will dry up this sea so the vanaras can walk across. He looses blazing arrows into the waters. The ocean heaves, its creatures and the nagas and danavas of Patala are tormented, and from the sky the rishis cry out 'Alas! Stop!'

21.1

ततः सागरवेलायां दर्भानास्तीर्य राघवः ।
अञ्जलिं प्राङ्मुखः कृत्वा प्रतिशिश्ये महोदधेः

tataḥ sāgaravelāyāṃ darbhānāstīrya rāghavaḥ |
añjaliṃ prāṅmukhaḥ kṛtvā pratiśiśye mahodadheḥ

21.2

बाहुं भुजङ्गभोगाभमुपधायारिसूदनः ।
जातरूपमयैश्चैव भूषणैर्भूषितं पुरा

bāhuṃ bhujaṅgabhogābhamupadhāyārisūdanaḥ |
jātarūpamayaiścaiva bhūṣaṇairbhūṣitaṃ purā

21.3

मणिकाञ्चनकेयूरमुक्ताप्रवरभूषणैः ।
भुजैः परमनारीणामभिमृष्टमनेकधा

maṇikāñcanakeyūramuktāpravarabhūṣaṇaiḥ |
bhujaiḥ paramanārīṇāmabhimṛṣṭamanekadhā

21.4

चन्दनागुरुभिश्चैव पुरस्तादभिसेवितम् ।
बालसूर्यप्रकाशैश्च चन्दनैरुपशोभितम्

candanāgurubhiścaiva purastādabhisevitam |
bālasūryaprakāśaiśca candanairupaśobhitam

21.5

शयने चोत्तमाङ्गेन सीतायाः शोभितं पुरा ।
तक्षकस्येव सम्भोगं गङ्गाजलनिषेवितम्

śayane cottamāṅgena sītāyāḥ śobhitaṃ purā |
takṣakasyeva sambhogaṃ gaṅgājalaniṣevitam

21.6

संयुगे युगसंकाशं शत्रूणां शोकवर्धनम् ।
सुहृदां नन्दनं दीर्घं सागरान्तव्यपाश्रयम्

saṃyuge yugasaṃkāśaṃ śatrūṇāṃ śokavardhanam |
suhṛdāṃ nandanaṃ dīrghaṃ sāgarāntavyapāśrayam

21.7

अस्यता च पुनः सव्यं ज्याघातविहतत्वचम् ।
दक्षिणो दक्षिणं बाहुं महापरिघसंनिभम्

asyatā ca punaḥ savyaṃ jyāghātavihatatvacam |
dakṣiṇo dakṣiṇaṃ bāhuṃ mahāparighasaṃnibham

21.8

गोसहस्रप्रदातारं ह्युपधाय भुजं महत् ।
अद्य मे तरणं वाथ मरणं सागरस्य वा

gosahasrapradātāraṃ hyupadhāya bhujaṃ mahat |
adya me taraṇaṃ vātha maraṇaṃ sāgarasya vā

21.9

इति रामो धृतिं कृत्वा महाबाहुर्महोदधिम् ।
अधिशिष्ये च विधिवत् प्रयतो नियतो मुनिः

iti rāmo dhṛtiṃ kṛtvā mahābāhurmahodadhim |
adhiśiṣye ca vidhivat prayato niyato muniḥ

21.10

तस्य रामस्य सुप्तस्य कुशास्तीर्णे महीतले ।
नियमादप्रमत्तस्य निशास्तिस्रोऽभिजग्मतुः

tasya rāmasya suptasya kuśāstīrṇe mahītale |
niyamādapramattasya niśāstisro'bhijagmatuḥ

21.11

स त्रिरात्रोषितस्तत्र नयज्ञो धर्मवत्सलः ।
उपासत तदा रामः सागरं सरितां पतिम्

sa trirātroṣitastatra nayajño dharmavatsalaḥ |
upāsata tadā rāmaḥ sāgaraṃ saritāṃ patim

21.12

न च दर्शयते रूपं मन्दो रामस्य सागरः ।
प्रयतेनापि रामेण यथार्हमभिपूजितः

na ca darśayate rūpaṃ mando rāmasya sāgaraḥ |
prayatenāpi rāmeṇa yathārhamabhipūjitaḥ

21.13

समुद्रस्य ततः क्रुद्धो रामो रक्तान्तलोचनः ।
समीपस्थमुवाचेदं लक्ष्मणं शुभलक्षणम्

samudrasya tataḥ kruddho rāmo raktāntalocanaḥ |
samīpasthamuvācedaṃ lakṣmaṇaṃ śubhalakṣaṇam

21.14

अवलेपः समुद्रस्य न दर्शयति यः स्वयम् ।
प्रशमश्च क्षमा चैव आर्जवं प्रियवादिता

avalepaḥ samudrasya na darśayati yaḥ svayam |
praśamaśca kṣamā caiva ārjavaṃ priyavāditā

21.15

असामर्थ्यफला ह्येते निर्गुणेषु सतां गुणाः ।
आत्मप्रशंसिनं दुष्टं धृष्टं विपरिधावकम्

asāmarthyaphalā hyete nirguṇeṣu satāṃ guṇāḥ |
ātmapraśaṃsinaṃ duṣṭaṃ dhṛṣṭaṃ viparidhāvakam

21.16

सर्वत्रोत्सृष्टदण्डं च लोकः सत्कुरुते नरम् ।
न साम्ना शक्यते कीर्तिर्न साम्ना शक्यते यशः

sarvatrotsṛṣṭadaṇḍaṃ ca lokaḥ satkurute naram |
na sāmnā śakyate kīrtirna sāmnā śakyate yaśaḥ

21.17

प्राप्तुं लक्ष्मण लोकेऽस्मिञ्जयो वा रणमूर्धनि ।
अद्य मद्बाणनिर्भग्नैर्मकरैर्मकरालयम्

prāptuṃ lakṣmaṇa loke'smiñjayo vā raṇamūrdhani |
adya madbāṇanirbhagnairmakarairmakarālayam

21.18

निरुद्धतोयं सौमित्रे प्लवद्भिः पश्य सर्वतः ।
भोगिनां पश्य भोगानि मया भिन्नानि लक्ष्मण

niruddhatoyaṃ saumitre plavadbhiḥ paśya sarvataḥ |
bhogināṃ paśya bhogāni mayā bhinnāni lakṣmaṇa

21.19

महाभोगानि मत्स्यानां करिणां च करानिह ।
सशङ्खशुक्तिकाजालं समीनमकरं तथा

mahābhogāni matsyānāṃ kariṇāṃ ca karāniha |
saśaṅkhaśuktikājālaṃ samīnamakaraṃ tathā

21.20

अद्य युद्धेन महता समुद्रं परिशोषये ।
क्षमया हि समायुक्तं मामयं मकरालयः

adya yuddhena mahatā samudraṃ pariśoṣaye |
kṣamayā hi samāyuktaṃ māmayaṃ makarālayaḥ

21.21

असमर्थं विजानाति धिक् क्षमामीदृशे जने ।
न दर्शयति साम्ना मे सागरो रूपमात्मनः

asamarthaṃ vijānāti dhik kṣamāmīdṛśe jane |
na darśayati sāmnā me sāgaro rūpamātmanaḥ

21.22

चापमानय सौमित्रे शरांश्चाशीविषोपमान् ।
समुद्रं शोषयिष्यामि पद्भ्यां यान्तु प्लवंगमाः

cāpamānaya saumitre śarāṃścāśīviṣopamān |
samudraṃ śoṣayiṣyāmi padbhyāṃ yāntu plavaṃgamāḥ

21.23

अद्याक्षोभ्यमपि क्रुद्धः क्षोभयिष्यामि सागरम् ।
वेलासु कृतमर्यादं सहस्रोर्मिसमाकुलम्

adyākṣobhyamapi kruddhaḥ kṣobhayiṣyāmi sāgaram |
velāsu kṛtamaryādaṃ sahasrormisamākulam

21.24

निर्मर्यादं करिष्यामि सायकैर्वरुणालयम् ।
महार्णवं क्षोभयिष्ये महादानवसंकुलम्

nirmaryādaṃ kariṣyāmi sāyakairvaruṇālayam |
mahārṇavaṃ kṣobhayiṣye mahādānavasaṃkulam

21.25

एवमुक्त्वा धनुष्पाणिः क्रोधविस्फारितेक्षणः ।
बभूव रामो दुर्धर्षो युगान्ताग्निरिव ज्वलन्

evamuktvā dhanuṣpāṇiḥ krodhavisphāritekṣaṇaḥ |
babhūva rāmo durdharṣo yugāntāgniriva jvalan

21.26

सम्पीड्य च धनुर्घोरं कम्पयित्वा शरैर्जगत् ।
मुमोच विशिखानुग्रान् वज्रानिव शतक्रतुः

sampīḍya ca dhanurghoraṃ kampayitvā śarairjagat |
mumoca viśikhānugrān vajrāniva śatakratuḥ

21.27

ते ज्वलन्तो महावेगास्तेजसा सायकोत्तमाः ।
प्रविशन्ति समुद्रस्य जलं वित्रस्तपन्नगम्

te jvalanto mahāvegāstejasā sāyakottamāḥ |
praviśanti samudrasya jalaṃ vitrastapannagam

21.28

तोयवेगः समुद्रस्य समीनमकरो महान् ।
स बभूव महाघोरः समारुतरवस्तथा

toyavegaḥ samudrasya samīnamakaro mahān |
sa babhūva mahāghoraḥ samārutaravastathā

21.29

महोर्मिमालाविततः शङ्खशुक्तिसमावृतः ।
सधूमः परिवृत्तोर्मिः सहसासीन्महोदधिः

mahormimālāvitataḥ śaṅkhaśuktisamāvṛtaḥ |
sadhūmaḥ parivṛttormiḥ sahasāsīnmahodadhiḥ

21.30

व्यथिताः पन्नगाश्चासन् दीप्तास्या दीप्तलोचनाः ।
दानवाश्च महावीर्याः पातालतलवासिनः

vyathitāḥ pannagāścāsan dīptāsyā dīptalocanāḥ |
dānavāśca mahāvīryāḥ pātālatalavāsinaḥ

21.31

ऊर्मयः सिन्धुराजस्य सनक्रमकरास्तथा ।
विन्ध्यमन्दरसंकाशाः समुत्पेतुः सहस्रशः

ūrmayaḥ sindhurājasya sanakramakarāstathā |
vindhyamandarasaṃkāśāḥ samutpetuḥ sahasraśaḥ

21.32

आघूर्णिततरङ्गौघः सम्भ्रान्तोरगराक्षसः ।
उद्वर्तितमहाग्राहः सघोषो वरुणालयः

āghūrṇitataraṅgaughaḥ sambhrāntoragarākṣasaḥ |
udvartitamahāgrāhaḥ saghoṣo varuṇālayaḥ

21.33

ततस्तु तं राघवमुग्रवेगं
प्रकर्षमाणं धनुरप्रमेयम् ।
सौमित्रिरुत्पत्य विनिःश्वसन्तं
मामेति चोक्त्वा धनुराललम्बे

tatastu taṃ rāghavamugravegaṃ
prakarṣamāṇaṃ dhanuraprameyam |
saumitrirutpatya viniḥśvasantaṃ
māmeti coktvā dhanurālalambe

21.34

एतद्विनापि ह्युदधेस्तवाद्य
सम्पत्स्यते वीरतमस्य कार्यम् ।
भवद्विधाः क्रोधवशं न यान्ति
दीर्घं भवान् पश्यतु साधुवृत्तम्

etadvināpi hyudadhestavādya
sampatsyate vīratamasya kāryam |
bhavadvidhāḥ krodhavaśaṃ na yānti
dīrghaṃ bhavān paśyatu sādhuvṛttam

21.35

अन्तर्हितैश्चापि तथान्तरिक्षे
ब्रह्मर्षिभिश्चैव सुरर्षिभिश्च ।
शब्दः कृतः कष्टमिति ब्रुवद्भि-
र्मामेति चोक्त्वा महता स्वरेण

antarhitaiścāpi tathāntarikṣe
brahmarṣibhiścaiva surarṣibhiśca |
śabdaḥ kṛtaḥ kaṣṭamiti bruvadbhi-
rmāmeti coktvā mahatā svareṇa

Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)