यदिदं धर्मगहनं बुद्ध्या समनुबुध्यते ।
एतद्विस्तरतः सर्वं बुद्धिमार्गं प्रशंस मे
yadidaṃ dharmagahanaṃ buddhyā samanubudhyate |
etadvistarataḥ sarvaṃ buddhimārgaṃ praśaṃsa me
इति श्रीमन्महाभारते स्त्रीपर्वणि जलप्रदानिकपर्वणि पञ्चमोऽध्यायः ॥
24 verses · 5 of 27
Dhritarashtra asks Vidura to explain the path of understanding in full. Bowing to Svayambhu, Vidura tells a parable. A brahmana strays into a vast forest full of lions, tigers, elephants and flesh-eaters, ringed by a net and by five-headed serpents, with a fearsome woman stretching her arms around it. Fleeing, he falls into a hidden well and is caught head down in its creepers, hanging like a ripe jackfruit. Below him lies a great serpent; at the well's rim a dark six-faced elephant with twelve feet approaches. Bees swarm on the tree above, and streams of honey drip down. He drinks them without end, never satisfied, while black and white rats gnaw the tree. Beset by six fears, he still does not tire of the hope of living.
धृतराष्ट्र उवाच
यदिदं धर्मगहनं बुद्ध्या समनुबुध्यते ।
एतद्विस्तरतः सर्वं बुद्धिमार्गं प्रशंस मे
yadidaṃ dharmagahanaṃ buddhyā samanubudhyate |
etadvistarataḥ sarvaṃ buddhimārgaṃ praśaṃsa me
विदुर उवाच
अत्र ते सर्वयिष्यामि नमस्कृत्वा स्वयम्भुवे ।
यथा संसारगहनं वदन्ति परमर्षयः
atra te sarvayiṣyāmi namaskṛtvā svayambhuve |
yathā saṃsāragahanaṃ vadanti paramarṣayaḥ
कश्चिन्महति कान्तारे वर्तमानो द्विजः किल
महद्दुर्गमनुप्राप्तो वनं क्रव्यादसङ्कुलम्
kaścinmahati kāntāre vartamāno dvijaḥ kila
mahaddurgamanuprāpto vanaṃ kravyādasaṅkulam
सिंहव्याघ्रगजर्क्षौघैरतिघोरमहास्वनैः ।
पिशितादैरतिभयैर्महोग्राकृतिभिस्तथा
siṃhavyāghragajarkṣaughairatighoramahāsvanaiḥ |
piśitādairatibhayairmahogrākṛtibhistathā
समन्तात्सम्परिक्षिप्तं यस्माद्द्रष्टुर्महद्भयम् ।
तदस्य दृष्ट्वा हृदयमुद्वेगमगमत्परम्
samantātsamparikṣiptaṃ yasmāddraṣṭurmahadbhayam |
tadasya dṛṣṭvā hṛdayamudvegamagamatparam
अभ्युच्छ्रयन्ति रमाणि विक्रियाश्च परन्तप ।
स तद्वनं व्यनुसरन्सम्प्रधावन्नितस्ततः
abhyucchrayanti ramāṇi vikriyāśca parantapa |
sa tadvanaṃ vyanusaransampradhāvannitastataḥ
वीक्षमाणो दिशः सर्वाः शरणं क्व भवेदिति ।
स तेषां नाशमन्विच्छन्प्रद्रुतो भयपीडितः ।
न च निर्याति वै दूरं न वा तैर्विप्रयुज्यते
vīkṣamāṇo diśaḥ sarvāḥ śaraṇaṃ kva bhavediti |
sa teṣāṃ nāśamanvicchanpradruto bhayapīḍitaḥ |
na ca niryāti vai dūraṃ na vā tairviprayujyate
अथापश्यद्वनं गूढं समन्ताद्वागुरावृतम् ।
बाहुभ्यां सम्परिष्वक्तः स्त्रिया परमघोरया
athāpaśyadvanaṃ gūḍhaṃ samantādvāgurāvṛtam |
bāhubhyāṃ sampariṣvaktaḥ striyā paramaghorayā
पञ्चशीर्षधरैर्नागैः शैलैरिव समुन्नतैः ।
नभःस्पृशैर्महावृक्षैः परिक्षिप्तं महावनम्
pañcaśīrṣadharairnāgaiḥ śailairiva samunnataiḥ |
nabhaḥspṛśairmahāvṛkṣaiḥ parikṣiptaṃ mahāvanam
वनमध्ये च तत्राभूदुदपानः समावृतः ।
वल्लीभिस्तृणनद्धाभिर्गूढाभिरभिसंवृतः
vanamadhye ca tatrābhūdudapānaḥ samāvṛtaḥ |
vallībhistṛṇanaddhābhirgūḍhābhirabhisaṃvṛtaḥ
पपात स द्विजस्तत्र निगूढे सलिलाशये ।
विलग्नश्चाभवत्तस्मिँल्लतासन्तानसङ्कुले
papāta sa dvijastatra nigūḍhe salilāśaye |
vilagnaścābhavattasmim̐llatāsantānasaṅkule
पनसस्य यथा जातं वृन्तबद्धं महाफलम् ।
स तथा लम्बते तत्र ह्यूर्ध्वपादो ह्यधः शिराः
panasasya yathā jātaṃ vṛntabaddhaṃ mahāphalam |
sa tathā lambate tatra hyūrdhvapādo hyadhaḥ śirāḥ
अथ तत्रापि चान्योऽस्य भूयो जात उपद्रवः ।
कूपमध्ये महानागमपश्यत महाबलम्
atha tatrāpi cānyo'sya bhūyo jāta upadravaḥ |
kūpamadhye mahānāgamapaśyata mahābalam
कूपपीनाहवेलायामपश्यत् महागजम्
kūpapīnāhavelāyāmapaśyat mahāgajam
षड्वक्त्रं कृष्णशबलं द्विषट्कपदचारिणम् ।
क्रमेण परिसर्पन्तं वल्लीवृक्षसमावृतम्
ṣaḍvaktraṃ kṛṣṇaśabalaṃ dviṣaṭkapadacāriṇam |
krameṇa parisarpantaṃ vallīvṛkṣasamāvṛtam
तस्य शाखाप्रशाखासु वृक्षशाखावलम्बिनः ।
नानारूपा मधुकरा घोररूपा भयावहाः
tasya śākhāpraśākhāsu vṛkṣaśākhāvalambinaḥ |
nānārūpā madhukarā ghorarūpā bhayāvahāḥ
आसते मधु संवृत्य पूर्वमेव निकेतजाः ।
भूयोभूयः समीहन्ते मधूनि भरतर्षभ
āsate madhu saṃvṛtya pūrvameva niketajāḥ |
bhūyobhūyaḥ samīhante madhūni bharatarṣabha
स्वादनीयानि भूतानां यैर्बालो न वितृप्यते ।
तेषां मधूनां बहुधा धारा प्रस्रवते तदा
svādanīyāni bhūtānāṃ yairbālo na vitṛpyate |
teṣāṃ madhūnāṃ bahudhā dhārā prasravate tadā
आलम्बमानः स पुमान्धारां पिबति सर्वदा ।
न चास्य तृष्णा विरता पिबमानस्य सङ्कटे
ālambamānaḥ sa pumāndhārāṃ pibati sarvadā |
na cāsya tṛṣṇā viratā pibamānasya saṅkaṭe
अभीप्सति च तां नित्यमतृप्तः स पुनः पुनः ।
न चास्य जीविते राजन्निर्वेदः समजायत
abhīpsati ca tāṃ nityamatṛptaḥ sa punaḥ punaḥ |
na cāsya jīvite rājannirvedaḥ samajāyata
तत्रैव च मनुष्यस्य जीविताशा प्रतिष्ठिता ।
कृष्णाः श्वेताश्च तं वृक्षं निकृन्तन्ति स्म मूषिकाः
tatraiva ca manuṣyasya jīvitāśā pratiṣṭhitā |
kṛṣṇāḥ śvetāśca taṃ vṛkṣaṃ nikṛntanti sma mūṣikāḥ
व्यालैश्च तद्वनं दुर्गं स्त्रिया च परमोग्रया ।
कूपाधस्ताच्च नागेन पीनाहे कुञ्जरेण च
vyālaiśca tadvanaṃ durgaṃ striyā ca paramograyā |
kūpādhastācca nāgena pīnāhe kuñjareṇa ca
वृक्षप्रपाताच्च भयं मूषिकेभ्यश्च पञ्चमम् ।
मधुलोभान्मधुकरैः षष्ठमाहुर्महद्भयम्
vṛkṣaprapātācca bhayaṃ mūṣikebhyaśca pañcamam |
madhulobhānmadhukaraiḥ ṣaṣṭhamāhurmahadbhayam
एवं स वसते तत्र क्षिप्तः संसारसागरे ।
न चैव जीविताशायां निर्वेदमुपगच्छति
evaṃ sa vasate tatra kṣiptaḥ saṃsārasāgare |
na caiva jīvitāśāyāṃ nirvedamupagacchati
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)