कथं संसारगहनं विज्ञेयं वदतां वर ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वमाख्याहि पृच्छतः
kathaṃ saṃsāragahanaṃ vijñeyaṃ vadatāṃ vara |
etadicchāmyahaṃ śrotuṃ tattvamākhyāhi pṛcchataḥ
इति श्रीमन्महाभारते स्त्रीपर्वणि जलप्रदानिकपर्वणि चतुर्थोऽध्यायः ॥
20 verses · 4 of 27
Dhritarashtra asks how the thicket of samsara is to be understood. Vidura traces a being's course: it lies first as a fluid mass, takes flesh by the fifth month, and is born through great pain, head down, carrying its past karma. Once out, planets and diseases chase it like dogs after meat, and the senses bind it to craving never satisfied, until Yama's messengers drag it to death. Blinded by greed, anger and pride, men mock the low-born, the poor and the foolish but never examine themselves. Yet wise and foolish, rich and poor all lie alike in the cremation ground, bare bones held by sinews. He who hears this and keeps to dharma reaches the highest state.
धृतराष्ट्र उवाच
कथं संसारगहनं विज्ञेयं वदतां वर ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वमाख्याहि पृच्छतः
kathaṃ saṃsāragahanaṃ vijñeyaṃ vadatāṃ vara |
etadicchāmyahaṃ śrotuṃ tattvamākhyāhi pṛcchataḥ
विदुर उवाच
जन्मप्रभृति भूतानां क्रियाः सर्वास्तु लक्षयन् ।
पूर्वमेवेह कलिले वसते किञ्चिदन्तरम्
janmaprabhṛti bhūtānāṃ kriyāḥ sarvāstu lakṣayan |
pūrvameveha kalile vasate kiñcidantaram
ततः स पञ्चमेऽतीते मासे मांसमकल्पयत् ।
ततः सर्वाङ्गसम्पूर्णो गर्भो मासे तु जायते
tataḥ sa pañcame'tīte māse māṃsamakalpayat |
tataḥ sarvāṅgasampūrṇo garbho māse tu jāyate
अमेध्यमध्ये वसति मांसशोणितलेपने ।
ततस्तु वायुवेगेन ऊर्ध्वपादो ह्यधोमुखः
amedhyamadhye vasati māṃsaśoṇitalepane |
tatastu vāyuvegena ūrdhvapādo hyadhomukhaḥ
योनिद्वारमुपागम्य बहून्क्लेशान्समृच्छति ।
योनिसंपीडनाच्चैव पूर्वकर्मभिरन्वितः
yonidvāramupāgamya bahūnkleśānsamṛcchati |
yonisaṃpīḍanāccaiva pūrvakarmabhiranvitaḥ
तस्मान्मुक्तः स संसारादन्यान्पश्यत्युपद्रवान् ।
ग्रहास्तमनुच्छन्ति सारमेया इवामिषम्
tasmānmuktaḥ sa saṃsārādanyānpaśyatyupadravān |
grahāstamanucchanti sārameyā ivāmiṣam
ततः कालान्तरे प्राप्ते व्याधयश्चापि तं तथा ।
उपसर्पन्ति जीवन्तं बध्यमानं स्वकर्मभिः
tataḥ kālāntare prāpte vyādhayaścāpi taṃ tathā |
upasarpanti jīvantaṃ badhyamānaṃ svakarmabhiḥ
बद्धमिन्द्रियपाशैस्तं सङ्गकामुकमातुरम् ।
व्यसनान्यनुवर्तन्ते विविधानि नराधिप
baddhamindriyapāśaistaṃ saṅgakāmukamāturam |
vyasanānyanuvartante vividhāni narādhipa
बाध्यमानश्च तैर्भूयो नैव तृप्तिमुपैति सः ।
[तदा नावैति चैवायं प्रकुर्वन्साध्वसाधु वा ॥]
bādhyamānaśca tairbhūyo naiva tṛptimupaiti saḥ |
[tadā nāvaiti caivāyaṃ prakurvansādhvasādhu vā ||]
तत्रैनं परिपश्यन्ति ये ध्यानपरिनिष्ठिताः ।
अयं न बुध्यते तावद्यमलोकादिहागमे
tatrainaṃ paripaśyanti ye dhyānapariniṣṭhitāḥ |
ayaṃ na budhyate tāvadyamalokādihāgame
यमदूतैर्विकृष्यंश्च मृत्युं कालेन गच्छति ।
वाग्घीनस्य च या मात्रा इष्टानिष्टकृताऽस्य वै ।
भूय एवात्मनाऽऽत्मानं बध्यमानमुपैति सः
yamadūtairvikṛṣyaṃśca mṛtyuṃ kālena gacchati |
vāgghīnasya ca yā mātrā iṣṭāniṣṭakṛtā'sya vai |
bhūya evātmanā''tmānaṃ badhyamānamupaiti saḥ
अहो विनिकृतो लोको लोभेन च वशीकृतः ।
लोभक्रोधमदोन्मत्तो नात्मानमवबुध्यते
aho vinikṛto loko lobhena ca vaśīkṛtaḥ |
lobhakrodhamadonmatto nātmānamavabudhyate
कुलीनत्वे च रमते दुष्कुलीनान्विकुत्सयन् ।
धनदर्पेण दृप्तश्च दरिद्रान्परिकुत्सयन्
kulīnatve ca ramate duṣkulīnānvikutsayan |
dhanadarpeṇa dṛptaśca daridrānparikutsayan
मूर्खानिति परानाह नात्मानं समवेक्षते ।
दोषान्क्षिपति चान्येषां नात्मानं शास्तुमिच्छति
mūrkhāniti parānāha nātmānaṃ samavekṣate |
doṣānkṣipati cānyeṣāṃ nātmānaṃ śāstumicchati
यदा प्राज्ञाश्च मूर्खाश्च धनवन्तश्च निर्धनाः ।
कुलीनाश्चाकुलीनाश्च मानिनोऽथाप्यमानिनः
yadā prājñāśca mūrkhāśca dhanavantaśca nirdhanāḥ |
kulīnāścākulīnāśca mānino'thāpyamāninaḥ
सर्वे पितृवनं प्राप्ताः स्वपन्ति विगतत्वचः ।
निर्मांसैरस्थिभूयिष्ठैर्गात्रैः स्नायुनिबन्धनैः
sarve pitṛvanaṃ prāptāḥ svapanti vigatatvacaḥ |
nirmāṃsairasthibhūyiṣṭhairgātraiḥ snāyunibandhanaiḥ
किं विशेषं प्रपश्यन्ति तत्र तेषां परे जनाः ।
येन प्रत्यवगच्छेयुः कुलरूपविशेषणम्
kiṃ viśeṣaṃ prapaśyanti tatra teṣāṃ pare janāḥ |
yena pratyavagaccheyuḥ kularūpaviśeṣaṇam
यदा सर्वे समं न्यस्ताः स्वपन्ति धरणीतले ।
कस्मादन्योन्यमिच्छन्ति विप्रलब्धुमिहाबुधाः
yadā sarve samaṃ nyastāḥ svapanti dharaṇītale |
kasmādanyonyamicchanti vipralabdhumihābudhāḥ
प्रत्यक्षं च परोक्षं च यो निशम्य श्रुतिं त्विमाम् ।
[अध्रुवे जीवलोकेऽस्मिन्यो धर्ममनुपालयन् ।]
जन्मप्रभृति वर्तेत प्राप्नुयात्परमां गतिम्
pratyakṣaṃ ca parokṣaṃ ca yo niśamya śrutiṃ tvimām |
[adhruve jīvaloke'sminyo dharmamanupālayan |]
janmaprabhṛti varteta prāpnuyātparamāṃ gatim
एवं सर्वं विदित्वा वै यस्तत्त्वमनुवर्तते ।
स प्रमोक्षयते चैव पन्थानं मनुजेश्वर
evaṃ sarvaṃ viditvā vai yastattvamanuvartate |
sa pramokṣayate caiva panthānaṃ manujeśvara
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)