सुमाषितं महाप्राज्ञ शोकोऽयं विगतो मम ।
भूय एव तु वाक्यानि श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
sumāṣitaṃ mahāprājña śoko'yaṃ vigato mama |
bhūya eva tu vākyāni śrotumicchāmi tattvataḥ
इति श्रीमन्महाभारते स्त्रीपर्वणि जलप्रदानिकपर्वणि तृतीयोऽध्यायः ॥
20 verses · 3 of 27
Dhritarashtra says his grief has eased and asks how the wise free themselves from the pain of losing what they love. Vidura answers that the world, examined closely, is like a plantain stem with no core. The wise call bodies dwellings; as a man casts off one garment and takes another, the embodied one changes bodies, and each meets joy or sorrow through its own karma. Like clay pots that may break on the wheel, just made, drying, firing or in use, bodies perish in the womb, at birth, in youth or in age. As a swimmer at play rises and sinks, the unwise are bound in the deep of samsara; the wise who seek its end reach the highest goal.
वृतराष्ट्र उवाच
सुमाषितं महाप्राज्ञ शोकोऽयं विगतो मम ।
भूय एव तु वाक्यानि श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
sumāṣitaṃ mahāprājña śoko'yaṃ vigato mama |
bhūya eva tu vākyāni śrotumicchāmi tattvataḥ
अनिष्टानां च संसर्गादिष्टानां च निवर्तनात् ।
कथं हि मानसं दुःखं विप्रयुज्यन्ति पण्डिताः
aniṣṭānāṃ ca saṃsargādiṣṭānāṃ ca nivartanāt |
kathaṃ hi mānasaṃ duḥkhaṃ viprayujyanti paṇḍitāḥ
विदुर उवाच
वतोयतो मनो दुःखात्सुखाद्र विप्रमुच्यते ।
तवत्तसः शगं लब्ध्वा सुगतिं विन्दते बुधः
vatoyato mano duḥkhātsukhādra vipramucyate |
tavattasaḥ śagaṃ labdhvā sugatiṃ vindate budhaḥ
अशाधतमिदं सर्वं चिन्त्यमानं नरर्षभ ।
कदलीसन्निभो लोकः सारो ह्यस्य न विद्यते
aśādhatamidaṃ sarvaṃ cintyamānaṃ nararṣabha |
kadalīsannibho lokaḥ sāro hyasya na vidyate
[यदा प्राज्ञाश्च मूढाश्च धनवन्तोऽथ निर्धनाः ।
सर्वे पितृवनं प्राप्य स्वपन्ति विगतज्वराः
[yadā prājñāśca mūḍhāśca dhanavanto'tha nirdhanāḥ |
sarve pitṛvanaṃ prāpya svapanti vigatajvarāḥ
निर्मांसैरस्थिभूयिष्ठैर्गात्रैः स्नायुनिबन्धिभिः ।
किं विशेषं प्रपश्यन्ति तत्र तेषां परे जनाः
nirmāṃsairasthibhūyiṣṭhairgātraiḥ snāyunibandhibhiḥ |
kiṃ viśeṣaṃ prapaśyanti tatra teṣāṃ pare janāḥ
येन प्रत्यवगच्छेयुः कुलरूपविशेषणम् ।
कस्मादन्योन्यमिच्छन्ति विप्रलब्धधियो नराः ॥]
yena pratyavagaccheyuḥ kularūpaviśeṣaṇam |
kasmādanyonyamicchanti vipralabdhadhiyo narāḥ ||]
गृहाण्येव हि मर्त्यानामाहुर्देहानि पण्डिताः ।
कालेन विनियुज्यन्ते सत्वमेकं तु शोभनम्
gṛhāṇyeva hi martyānāmāhurdehāni paṇḍitāḥ |
kālena viniyujyante satvamekaṃ tu śobhanam
यथा जीर्णमजीर्णं वा वस्त्रं त्यक्त्वा तु पूरुषः ।
अन्यद्रोचयते वस्त्रमेवं देहाः शरीरिणाम्
yathā jīrṇamajīrṇaṃ vā vastraṃ tyaktvā tu pūruṣaḥ |
anyadrocayate vastramevaṃ dehāḥ śarīriṇām
वैचित्रवीर्य सत्यं हि दुःखं वा यदि वा सुखम् ।
प्राप्नुवन्तीह भूतानि स्वकृतेनैव कर्मणा
vaicitravīrya satyaṃ hi duḥkhaṃ vā yadi vā sukham |
prāpnuvantīha bhūtāni svakṛtenaiva karmaṇā
कर्मणा प्राप्यते स्वर्गः सुखं दुःखं च भारत ।
ततो वहति तं भारमवशः स्ववशोऽपि वा
karmaṇā prāpyate svargaḥ sukhaṃ duḥkhaṃ ca bhārata |
tato vahati taṃ bhāramavaśaḥ svavaśo'pi vā
यथा च मृन्मयं भाण्डं चक्रारूढं विपद्यते ।
किञ्चित्प्रक्रियमाणं वा कृतमात्रमथापि वा
yathā ca mṛnmayaṃ bhāṇḍaṃ cakrārūḍhaṃ vipadyate |
kiñcitprakriyamāṇaṃ vā kṛtamātramathāpi vā
हीनं वाऽप्यवरोप्यं वा अवतीर्णमथापि वा ।
आर्द्रं वाऽप्यथवा शुष्कं पच्यमानमथापि वा
hīnaṃ vā'pyavaropyaṃ vā avatīrṇamathāpi vā |
ārdraṃ vā'pyathavā śuṣkaṃ pacyamānamathāpi vā
अवतार्यन्तमापाङ्कादुद्धृतं चापि भारत ।
अथवा परिभुज्जन्तमेवं देहाः शरीरिणाम्
avatāryantamāpāṅkāduddhṛtaṃ cāpi bhārata |
athavā paribhujjantamevaṃ dehāḥ śarīriṇām
गर्भस्थो वा प्रसूतो वाऽप्यथवा दशरात्रिकः ।
अर्धमासगतो वाऽपि मासमात्रगतोऽपि वा
garbhastho vā prasūto vā'pyathavā daśarātrikaḥ |
ardhamāsagato vā'pi māsamātragato'pi vā
संवत्सरगतो वापि द्विसंवत्सर एव वा ।
यौवनस्थोऽथ मध्यस्थो वृद्धो वापि विपद्यते
saṃvatsaragato vāpi dvisaṃvatsara eva vā |
yauvanastho'tha madhyastho vṛddho vāpi vipadyate
प्राक्कर्मभिस्तु भूतानि भवन्ति नभवन्ति च ।
एवं संबर्धिते लोके किमर्थमनुतप्यसे
prākkarmabhistu bhūtāni bhavanti nabhavanti ca |
evaṃ saṃbardhite loke kimarthamanutapyase
यथा तु सलिलं राजन्क्रीडार्थमनुसञ्चरन् ।
उन्मज्जेच्च निमज्जेच्च चेष्टते च नराधिप
yathā tu salilaṃ rājankrīḍārthamanusañcaran |
unmajjecca nimajjecca ceṣṭate ca narādhipa
एवं संसारगहने उन्मज्जननिमज्जने ।
कर्मयोगेन बध्यन्ते क्लिश्यन्ते चाल्पबुद्धयः
evaṃ saṃsāragahane unmajjananimajjane |
karmayogena badhyante kliśyante cālpabuddhayaḥ
ये तु प्राज्ञाः स्थिता मध्ये संसारान्तगतैषिणः ।
समागमज्ञा भूतानां ते यान्ति परमां गतिम्
ye tu prājñāḥ sthitā madhye saṃsārāntagataiṣiṇaḥ |
samāgamajñā bhūtānāṃ te yānti paramāṃ gatim
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)