समुद्रं स समासाद्य वारुणिर्भगवानृषिः ।
उवाच सहितान्देवानृषींश्चैव समागतान्
samudraṃ sa samāsādya vāruṇirbhagavānṛṣiḥ |
uvāca sahitāndevānṛṣīṃścaiva samāgatān
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि चतुरधिकशततमोऽध्यायः ॥
21 verses · 104 of 315
At the shore Agastya tells the devas he will drink Varuna's abode for the good of the worlds, and they must do their part. Before all eyes he drinks the ocean while gandharvas play and flowers rain down. The devas fall on the danavas, already scorched by the tapas of the sages. The slain Kalakeyas, decked in gold, lie like blossoming kimshuka trees; a few survivors split the earth and flee to Patala. The devas then ask Agastya to pour the water back. He answers that he has digested it and they must find another way. Dismayed, the devas go with Vishnu to Brahma to ask how the sea may be filled.
लोमश उवाच
समुद्रं स समासाद्य वारुणिर्भगवानृषिः ।
उवाच सहितान्देवानृषींश्चैव समागतान्
samudraṃ sa samāsādya vāruṇirbhagavānṛṣiḥ |
uvāca sahitāndevānṛṣīṃścaiva samāgatān
एष लोकहितार्थं वै पिबामि वरुणालयम् ।
भवद्भिर्यदनुष्ठेयं तच्छीघ्रं संविधीयताम्
eṣa lokahitārthaṃ vai pibāmi varuṇālayam |
bhavadbhiryadanuṣṭheyaṃ tacchīghraṃ saṃvidhīyatām
एतावदुक्त्वा वचनं मैत्रावरुणिरच्युतः ।
समुद्रमपिबत्क्रुद्धः सर्वलोकस्य पश्यतः
etāvaduktvā vacanaṃ maitrāvaruṇiracyutaḥ |
samudramapibatkruddhaḥ sarvalokasya paśyataḥ
पीयमानं समुद्रं तं दृष्ट्वा सेन्द्रास्तदाऽमराः ।
विस्मयं परमं जग्मुः स्तुतिभिश्चाप्यपूजयन्
pīyamānaṃ samudraṃ taṃ dṛṣṭvā sendrāstadā'marāḥ |
vismayaṃ paramaṃ jagmuḥ stutibhiścāpyapūjayan
त्वं नस्त्राता विधाता च लोकानां लोकभावन ।
त्वत्प्रसादात्समुच्छेदं न गच्छेत्सामरं जगत्
tvaṃ nastrātā vidhātā ca lokānāṃ lokabhāvana |
tvatprasādātsamucchedaṃ na gacchetsāmaraṃ jagat
स पूज्यमानस्त्रिदशैर्महात्मा
गन्धर्वतूर्येषु नदत्सु सर्वशः ।
दिव्यैश्च पुष्पैरवकीर्यमाणो
महार्णवं निःसलिलं चकार
sa pūjyamānastridaśairmahātmā
gandharvatūryeṣu nadatsu sarvaśaḥ |
divyaiśca puṣpairavakīryamāṇo
mahārṇavaṃ niḥsalilaṃ cakāra
दृष्ट्वा कृतंनिःसलिलं महार्णवं
सुराः समस्ताः परमप्रहृष्टाः ।
्रगृह्य दिव्यानिवरायुधानि
तान्दानवाञ्जघ्रुरदीनसत्वाः
dṛṣṭvā kṛtaṃniḥsalilaṃ mahārṇavaṃ
surāḥ samastāḥ paramaprahṛṣṭāḥ |
ragṛhya divyānivarāyudhāni
tāndānavāñjaghruradīnasatvāḥ
ते वध्यमानास्त्रिदशैर्महात्मभि-
र्महाबलैर्वेगिभिरुन्नदद्भिः ।
न सेहिरेवेगवतां महात्मनां
वेगं तदा धारयितुं दिवौकसाम्
te vadhyamānāstridaśairmahātmabhi-
rmahābalairvegibhirunnadadbhiḥ |
na sehirevegavatāṃ mahātmanāṃ
vegaṃ tadā dhārayituṃ divaukasām
ते वध्यमानास्त्रिदशैर्दानवा भीमनिःस्वनाः ।
रचक्रु सुतुमुलं युद्धं मुहूर्तमिव भारत
te vadhyamānāstridaśairdānavā bhīmaniḥsvanāḥ |
racakru sutumulaṃ yuddhaṃ muhūrtamiva bhārata
ते पूर्वं तपसा दग्धा मुनिभिर्भावितात्मभिः ।
यतमानाः परं शक्त्या त्रिदशैर्विनिषूदिताः
te pūrvaṃ tapasā dagdhā munibhirbhāvitātmabhiḥ |
yatamānāḥ paraṃ śaktyā tridaśairviniṣūditāḥ
तेहेमनिष्काभरणाः कुण्डलाङ्गदधारिणः ।
निहता बह्वशोभन्त पुष्पिता इव किंशुकाः
tehemaniṣkābharaṇāḥ kuṇḍalāṅgadadhāriṇaḥ |
nihatā bahvaśobhanta puṣpitā iva kiṃśukāḥ
हतशेषास्ततः केचित्कालेया मनुजोत्तम ।
विदार्य वसुधां देवीं पातालतलमास्थिताः
hataśeṣāstataḥ kecitkāleyā manujottama |
vidārya vasudhāṃ devīṃ pātālatalamāsthitāḥ
निहतान्दानवान्दृष्ट्वा त्रिदशा मुनिपुह्गवम् ।
तुष्टुवुर्विविधैर्वाक्यैरिदं वचनमब्रुवन्
nihatāndānavāndṛṣṭvā tridaśā munipuhgavam |
tuṣṭuvurvividhairvākyairidaṃ vacanamabruvan
त्वत्प्रसादान्महाबाहो लोकैः प्राप्तं महत्सुखम् ।
त्वत्तेजसा च निहताः कालेयाः क्रूरविक्रमाः
tvatprasādānmahābāho lokaiḥ prāptaṃ mahatsukham |
tvattejasā ca nihatāḥ kāleyāḥ krūravikramāḥ
पूरस्व महाबाहो समुद्रं लोकभावन ।
यत्त्वया सलिलं पीतं तदस्मिन्पुनरुत्सृज
pūrasva mahābāho samudraṃ lokabhāvana |
yattvayā salilaṃ pītaṃ tadasminpunarutsṛja
एवमुक्तः प्रत्युवाच भगवान्मुनिपुङ्गवः ।
तांस्तदा सहितान्देवानगस्त्यःसपुरन्दरान्
evamuktaḥ pratyuvāca bhagavānmunipuṅgavaḥ |
tāṃstadā sahitāndevānagastyaḥsapurandarān
जीर्णं तद्धि मया तोयमुपायोऽन्यः प्रचिन्त्यताम् ।
पूरणार्थं समुद्रस्य भवद्भिर्यत्नमास्थितैः
jīrṇaṃ taddhi mayā toyamupāyo'nyaḥ pracintyatām |
pūraṇārthaṃ samudrasya bhavadbhiryatnamāsthitaiḥ
केतच्छ्रुत्वा तु वचनं महर्षेर्भावितात्मनः ।
विस्मिताश्च विषण्णाश्च बभूवुः सहिताः सुराः
ketacchrutvā tu vacanaṃ maharṣerbhāvitātmanaḥ |
vismitāśca viṣaṇṇāśca babhūvuḥ sahitāḥ surāḥ
परस्परमनुज्ञाप्यप्रणम्य मुनिपुङ्गवम् ।
प्रजाः सर्वा महाराज विप्रजग्मुर्यथागतम्
parasparamanujñāpyapraṇamya munipuṅgavam |
prajāḥ sarvā mahārāja viprajagmuryathāgatam
त्रिदशा विष्णुना सार्धमुपजग्मुः पितामहम् ।
पूरणार्थं समुद्रस्य मन्त्रयित्वा पुनः पुनः
tridaśā viṣṇunā sārdhamupajagmuḥ pitāmaham |
pūraṇārthaṃ samudrasya mantrayitvā punaḥ punaḥ
ते धातारमुपागम्य त्रिदशाः सह विष्णुना ।
ऊचुः प्राञ्जलयः सर्वे सागरस्याभिपूरणम्
te dhātāramupāgamya tridaśāḥ saha viṣṇunā |
ūcuḥ prāñjalayaḥ sarve sāgarasyābhipūraṇam
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)