एतच्छ्रुत्वा ततः सर्वे पाण्डवा भरतर्षभ ।
मनसा द्रौपदीं जग्मुरनङ्गशरपीडिताः
etacchrutvā tataḥ sarve pāṇḍavā bharatarṣabha |
manasā draupadīṃ jagmuranaṅgaśarapīḍitāḥ
Adi Parva
Chapter 183: Kunti proposes leaving for Panchala
इति श्रीमन्महाभारते आदिपर्वणि चैत्ररथपर्वणि त्र्यशीत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
12 verses · 183 of 261
What happens in this chapter
Kunti proposes leaving for Panchala
Hearing of Draupadi, the Pandavas lose their hearts to her and spend a restless night. Kunti sees their minds have gone to Panchala and speaks to Yudhishthira. They have lived long and happily in this brahmana's house, but they have seen every wood and garden again and again, and these no longer delight them; even alms come less easily now. Panchala is said to be prosperous and its king devoted to brahmanas, and new sights will please them. Yudhishthira replies that whatever she thinks right is best for them. Kunti asks Bhima, Arjuna and the twins, and all agree. Taking leave of their host, Kunti and her sons set out for Drupada's lovely city.
वैशंपायन उवाच
ततस्तां रजनीं राजञ्छल्यविद्धा इवाभवन् ।
सर्वे चास्वस्थमनसो बभूवुस्ते महाबलाः
tatastāṃ rajanīṃ rājañchalyaviddhā ivābhavan |
sarve cāsvasthamanaso babhūvuste mahābalāḥ
ततः कुन्ती सुतान्दृष्ट्वा सर्वांस्तद्गतचेतसः ।
युधिष्ठिरमुवाचेदं वचनं सत्यवादिनी
tataḥ kuntī sutāndṛṣṭvā sarvāṃstadgatacetasaḥ |
yudhiṣṭhiramuvācedaṃ vacanaṃ satyavādinī
चिररात्रोषिताः स्मेह ब्राह्मणस्य निवेशने ।
रममाणाः पुरे रम्ये लब्धभैक्षा महात्मनः
cirarātroṣitāḥ smeha brāhmaṇasya niveśane |
ramamāṇāḥ pure ramye labdhabhaikṣā mahātmanaḥ
यानीह रमणीयानि वनान्युपवनानि च ।
सर्वाणि तानि दृष्टानि पुनःपुनररिन्दम
yānīha ramaṇīyāni vanānyupavanāni ca |
sarvāṇi tāni dṛṣṭāni punaḥpunararindama
पुनर्दृष्टानि तानीह प्रीणयन्ति न नस्तथा ।
भैक्षं च न तथा वीर लभ्यते कुरुनन्दन
punardṛṣṭāni tānīha prīṇayanti na nastathā |
bhaikṣaṃ ca na tathā vīra labhyate kurunandana
ते वयं साधु पञ्चालान्गच्छाम यदि मन्यसे ।
अपूर्वदर्शनं वीर रमणीयं भविष्यति
te vayaṃ sādhu pañcālāngacchāma yadi manyase |
apūrvadarśanaṃ vīra ramaṇīyaṃ bhaviṣyati
सुभिक्षाश्चैव पञ्चालाः श्रूयन्ते शत्रुकर्शन ।
यज्ञसेनश्च राजाऽसौ ब्रह्मण्य इति सुश्रुम
subhikṣāścaiva pañcālāḥ śrūyante śatrukarśana |
yajñasenaśca rājā'sau brahmaṇya iti suśruma
एकत्र चिरवासश्च क्षमो न च मतो मम ।
ते तत्र साधु गच्छामो यदि त्वं पुत्र मन्यसे
ekatra ciravāsaśca kṣamo na ca mato mama |
te tatra sādhu gacchāmo yadi tvaṃ putra manyase
युधिष्ठिर उवाच
भवत्या यन्मतं कार्यं तदस्माकं परं हितम् ।
अनुजांस्तु न जानामि गच्छेयुर्नेति वा पुनः
bhavatyā yanmataṃ kāryaṃ tadasmākaṃ paraṃ hitam |
anujāṃstu na jānāmi gaccheyurneti vā punaḥ
वैशंपायन उवाच
ततः कुन्ती भीमसेनमर्जुनं यमजौ तथा ।
उवाच गमनं ते च तथेत्येवाब्रुवंस्तदा
tataḥ kuntī bhīmasenamarjunaṃ yamajau tathā |
uvāca gamanaṃ te ca tathetyevābruvaṃstadā
तत आमन्त्र्य तं विप्रं कुन्ती राजसुतैः सह ।
प्रतस्थे नगरीं रम्यां द्रुपदस्य महात्मनः
tata āmantrya taṃ vipraṃ kuntī rājasutaiḥ saha |
pratasthe nagarīṃ ramyāṃ drupadasya mahātmanaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)