सूक्त 22: सूर्या जिस पर चढ़ी, वह रथ फिर बुलाया

ओ त्यम॑ह्व॒ आ रथ॑म॒द्या दंसि॑ष्ठमू॒तये॑ ।
यम॑श्विना सुहवा रुद्रवर्तनी॒ आ सू॒र्यायै॑ त॒स्थथु॑ः

o tyamahva ā rathamadyā daṃsiṣṭhamūtaye |
yamaśvinā suhavā rudravartanī ā sūryāyai tasthathuḥ

पू॒र्वा॒युषं॑ सु॒हवं॑ पुरु॒स्पृहं॑ भु॒ज्युं वाजे॑षु॒ पूर्व्य॑म् ।
स॒च॒नाव॑न्तं सुम॒तिभि॑ः सोभरे॒ विद्वे॑षसमने॒हस॑म्

pūrvāyuṣaṃ suhavaṃ puruspṛhaṃ bhujyuṃ vājeṣu pūrvyam |
sacanāvantaṃ sumatibhiḥ sobhare vidveṣasamanehasam

इ॒ह त्या पु॑रु॒भूत॑मा दे॒वा नमो॑भिर॒श्विना॑ ।
अ॒र्वा॒ची॒ना स्वव॑से करामहे॒ गन्ता॑रा दा॒शुषो॑ गृ॒हम्

iha tyā purubhūtamā devā namobhiraśvinā |
arvācīnā svavase karāmahe gantārā dāśuṣo gṛham

यु॒वो रथ॑स्य॒ परि॑ च॒क्रमी॑यत ई॒र्मान्यद्वा॑मिषण्यति ।
अ॒स्माँ अच्छा॑ सुम॒तिर्वां॑ शुभस्पती॒ आ धे॒नुरि॑व धावतु

yuvo rathasya pari cakramīyata īrmānyadvāmiṣaṇyati |
asmām̐ acchā sumatirvāṃ śubhaspatī ā dhenuriva dhāvatu

रथो॒ यो वां॑ त्रिवन्धु॒रो हिर॑ण्याभीशुरश्विना ।
परि॒ द्यावा॑पृथि॒वी भूष॑ति श्रु॒तस्तेन॑ नास॒त्या ग॑तम्

ratho yo vāṃ trivandhuro hiraṇyābhīśuraśvinā |
pari dyāvāpṛthivī bhūṣati śrutastena nāsatyā gatam

द॒श॒स्यन्ता॒ मन॑वे पू॒र्व्यं दि॒वि यवं॒ वृके॑ण कर्षथः ।
ता वा॑म॒द्य सु॑म॒तिभि॑ः शुभस्पती॒ अश्वि॑ना॒ प्र स्तु॑वीमहि

daśasyantā manave pūrvyaṃ divi yavaṃ vṛkeṇa karṣathaḥ |
tā vāmadya sumatibhiḥ śubhaspatī aśvinā pra stuvīmahi

उप॑ नो वाजिनीवसू या॒तमृ॒तस्य॑ प॒थिभि॑ः ।
येभि॑स्तृ॒क्षिं वृ॑षणा त्रासदस्य॒वं म॒हे क्ष॒त्राय॒ जिन्व॑थः

upa no vājinīvasū yātamṛtasya pathibhiḥ |
yebhistṛkṣiṃ vṛṣaṇā trāsadasyavaṃ mahe kṣatrāya jinvathaḥ

अ॒यं वा॒मद्रि॑भिः सु॒तः सोमो॑ नरा वृषण्वसू ।
आ या॑तं॒ सोम॑पीतये॒ पिब॑तं दा॒शुषो॑ गृ॒हे

ayaṃ vāmadribhiḥ sutaḥ somo narā vṛṣaṇvasū |
ā yātaṃ somapītaye pibataṃ dāśuṣo gṛhe

आ हि रु॒हत॑मश्विना॒ रथे॒ कोशे॑ हिर॒ण्यये॑ वृषण्वसू ।
यु॒ञ्जाथां॒ पीव॑री॒रिष॑ः

ā hi ruhatamaśvinā rathe kośe hiraṇyaye vṛṣaṇvasū |
yuñjāthāṃ pīvarīriṣaḥ

याभि॑ः प॒क्थमव॑थो॒ याभि॒रध्रि॑गुं॒ याभि॑र्ब॒भ्रुं विजो॑षसम् ।
ताभि॑र्नो म॒क्षू तूय॑मश्वि॒ना ग॑तं भिष॒ज्यतं॒ यदातु॑रम्

yābhiḥ pakthamavatho yābhiradhriguṃ yābhirbabhruṃ vijoṣasam |
tābhirno makṣū tūyamaśvinā gataṃ bhiṣajyataṃ yadāturam

यदध्रि॑गावो॒ अध्रि॑गू इ॒दा चि॒दह्नो॑ अ॒श्विना॒ हवा॑महे ।
व॒यं गी॒र्भिर्वि॑प॒न्यव॑ः

yadadhrigāvo adhrigū idā cidahno aśvinā havāmahe |
vayaṃ gīrbhirvipanyavaḥ

ताभि॒रा या॑तं वृष॒णोप॑ मे॒ हवं॑ वि॒श्वप्सुं॑ वि॒श्ववा॑र्यम् ।
इ॒षा मंहि॑ष्ठा पुरु॒भूत॑मा नरा॒ याभि॒ः क्रिविं॑ वावृ॒धुस्ताभि॒रा ग॑तम्

tābhirā yātaṃ vṛṣaṇopa me havaṃ viśvapsuṃ viśvavāryam |
iṣā maṃhiṣṭhā purubhūtamā narā yābhiḥ kriviṃ vāvṛdhustābhirā gatam

तावि॒दा चि॒दहा॑नां॒ ताव॒श्विना॒ वन्द॑मान॒ उप॑ ब्रुवे ।
ता उ॒ नमो॑भिरीमहे

tāvidā cidahānāṃ tāvaśvinā vandamāna upa bruve |
tā u namobhirīmahe

ताविद्दो॒षा ता उ॒षसि॑ शु॒भस्पती॒ ता याम॑न्रु॒द्रव॑र्तनी ।
मा नो॒ मर्ता॑य रि॒पवे॑ वाजिनीवसू प॒रो रु॑द्रा॒वति॑ ख्यतम्

tāviddoṣā tā uṣasi śubhaspatī tā yāmanrudravartanī |
mā no martāya ripave vājinīvasū paro rudrāvati khyatam

आ सुग्म्या॑य॒ सुग्म्यं॑ प्रा॒ता रथे॑ना॒श्विना॑ वा स॒क्षणी॑ ।
हु॒वे पि॒तेव॒ सोभ॑री

ā sugmyāya sugmyaṃ prātā rathenāśvinā vā sakṣaṇī |
huve piteva sobharī

मनो॑जवसा वृषणा मदच्युता मक्षुंग॒माभि॑रू॒तिभि॑ः ।
आ॒रात्ता॑च्चिद्भूतम॒स्मे अव॑से पू॒र्वीभि॑ः पुरुभोजसा

manojavasā vṛṣaṇā madacyutā makṣuṃgamābhirūtibhiḥ |
ārāttāccidbhūtamasme avase pūrvībhiḥ purubhojasā

आ नो॒ अश्वा॑वदश्विना व॒र्तिर्या॑सिष्टं मधुपातमा नरा ।
गोम॑द्दस्रा॒ हिर॑ण्यवत्

ā no aśvāvadaśvinā vartiryāsiṣṭaṃ madhupātamā narā |
gomaddasrā hiraṇyavat

सु॒प्रा॒व॒र्गं सु॒वीर्यं॑ सु॒ष्ठु वार्य॒मना॑धृष्टं रक्ष॒स्विना॑ ।
अ॒स्मिन्ना वा॑मा॒याने॑ वाजिनीवसू॒ विश्वा॑ वा॒मानि॑ धीमहि

suprāvargaṃ suvīryaṃ suṣṭhu vāryamanādhṛṣṭaṃ rakṣasvinā |
asminnā vāmāyāne vājinīvasū viśvā vāmāni dhīmahi