सूक्त 54: सविता देवों को अमरत्व देते हैं

अभू॑द्दे॒वः स॑वि॒ता वन्द्यो॒ नु न॑ इ॒दानी॒मह्न॑ उप॒वाच्यो॒ नृभि॑ः ।
वि यो रत्ना॒ भज॑ति मान॒वेभ्य॒ः श्रेष्ठं॑ नो॒ अत्र॒ द्रवि॑णं॒ यथा॒ दध॑त्

abhūddevaḥ savitā vandyo nu na idānīmahna upavācyo nṛbhiḥ |
vi yo ratnā bhajati mānavebhyaḥ śreṣṭhaṃ no atra draviṇaṃ yathā dadhat

दे॒वेभ्यो॒ हि प्र॑थ॒मं य॒ज्ञिये॑भ्योऽमृत॒त्वं सु॒वसि॑ भा॒गमु॑त्त॒मम् ।
आदिद्दा॒मानं॑ सवित॒र्व्यू॑र्णुषेऽनूची॒ना जी॑वि॒ता मानु॑षेभ्यः

devebhyo hi prathamaṃ yajñiyebhyo'mṛtatvaṃ suvasi bhāgamuttamam |
ādiddāmānaṃ savitarvyūrṇuṣe'nūcīnā jīvitā mānuṣebhyaḥ

अचि॑त्ती॒ यच्च॑कृ॒मा दैव्ये॒ जने॑ दी॒नैर्दक्षै॒ः प्रभू॑ती पूरुष॒त्वता॑ ।
दे॒वेषु॑ च सवित॒र्मानु॑षेषु च॒ त्वं नो॒ अत्र॑ सुवता॒दना॑गसः

acittī yaccakṛmā daivye jane dīnairdakṣaiḥ prabhūtī pūruṣatvatā |
deveṣu ca savitarmānuṣeṣu ca tvaṃ no atra suvatādanāgasaḥ

न प्र॒मिये॑ सवि॒तुर्दैव्य॑स्य॒ तद्यथा॒ विश्वं॒ भुव॑नं धारयि॒ष्यति॑ ।
यत्पृ॑थि॒व्या वरि॑म॒न्ना स्व॑ङ्गु॒रिर्वर्ष्म॑न्दि॒वः सु॒वति॑ स॒त्यम॑स्य॒ तत्

na pramiye saviturdaivyasya tadyathā viśvaṃ bhuvanaṃ dhārayiṣyati |
yatpṛthivyā varimannā svaṅgurirvarṣmandivaḥ suvati satyamasya tat

इन्द्र॑ज्येष्ठान्बृ॒हद्भ्य॒ः पर्व॑तेभ्य॒ः क्षयाँ॑ एभ्यः सुवसि प॒स्त्या॑वतः ।
यथा॑यथा प॒तय॑न्तो वियेमि॒र ए॒वैव त॑स्थुः सवितः स॒वाय॑ ते

indrajyeṣṭhānbṛhadbhyaḥ parvatebhyaḥ kṣayām̐ ebhyaḥ suvasi pastyāvataḥ |
yathāyathā patayanto viyemira evaiva tasthuḥ savitaḥ savāya te

ये ते॒ त्रिरह॑न्सवितः स॒वासो॑ दि॒वेदि॑वे॒ सौभ॑गमासु॒वन्ति॑ ।
इन्द्रो॒ द्यावा॑पृथि॒वी सिन्धु॑र॒द्भिरा॑दि॒त्यैर्नो॒ अदि॑ति॒ः शर्म॑ यंसत्

ye te trirahansavitaḥ savāso divedive saubhagamāsuvanti |
indro dyāvāpṛthivī sindhuradbhirādityairno aditiḥ śarma yaṃsat