सूक्त 57: विचरती धेनु रूपी मनीषा

प्र मे॑ विवि॒क्वाँ अ॑विदन्मनी॒षां धे॒नुं चर॑न्तीं॒ प्रयु॑ता॒मगो॑पाम् ।
स॒द्यश्चि॒द्या दु॑दु॒हे भूरि॑ धा॒सेरिन्द्र॒स्तद॒ग्निः प॑नि॒तारो॑ अस्याः

pra me vivikvām̐ avidanmanīṣāṃ dhenuṃ carantīṃ prayutāmagopām |
sadyaścidyā duduhe bhūri dhāserindrastadagniḥ panitāro asyāḥ

इन्द्र॒ः सु पू॒षा वृष॑णा सु॒हस्ता॑ दि॒वो न प्री॒ताः श॑श॒यं दु॑दुह्रे ।
विश्वे॒ यद॑स्यां र॒णय॑न्त दे॒वाः प्र वोऽत्र॑ वसवः सु॒म्नम॑श्याम्

indraḥ su pūṣā vṛṣaṇā suhastā divo na prītāḥ śaśayaṃ duduhre |
viśve yadasyāṃ raṇayanta devāḥ pra vo'tra vasavaḥ sumnamaśyām

या जा॒मयो॒ वृष्ण॑ इ॒च्छन्ति॑ श॒क्तिं न॑म॒स्यन्ती॑र्जानते॒ गर्भ॑मस्मिन् ।
अच्छा॑ पु॒त्रं धे॒नवो॑ वावशा॒ना म॒हश्च॑रन्ति॒ बिभ्र॑तं॒ वपूं॑षि

yā jāmayo vṛṣṇa icchanti śaktiṃ namasyantīrjānate garbhamasmin |
acchā putraṃ dhenavo vāvaśānā mahaścaranti bibhrataṃ vapūṃṣi

अच्छा॑ विवक्मि॒ रोद॑सी सु॒मेके॒ ग्राव्णो॑ युजा॒नो अ॑ध्व॒रे म॑नी॒षा ।
इ॒मा उ॑ ते॒ मन॑वे॒ भूरि॑वारा ऊ॒र्ध्वा भ॑वन्ति दर्श॒ता यज॑त्राः

acchā vivakmi rodasī sumeke grāvṇo yujāno adhvare manīṣā |
imā u te manave bhūrivārā ūrdhvā bhavanti darśatā yajatrāḥ

या ते॑ जि॒ह्वा मधु॑मती सुमे॒धा अग्ने॑ दे॒वेषू॒च्यत॑ उरू॒ची ।
तये॒ह विश्वाँ॒ अव॑से॒ यज॑त्रा॒ना सा॑दय पा॒यया॑ चा॒ मधू॑नि

yā te jihvā madhumatī sumedhā agne deveṣūcyata urūcī |
tayeha viśvām̐ avase yajatrānā sādaya pāyayā cā madhūni

या ते॑ अग्ने॒ पर्व॑तस्येव॒ धारास॑श्चन्ती पी॒पय॑द्देव चि॒त्रा ।
ताम॒स्मभ्यं॒ प्रम॑तिं जातवेदो॒ वसो॒ रास्व॑ सुम॒तिं वि॒श्वज॑न्याम्

yā te agne parvatasyeva dhārāsaścantī pīpayaddeva citrā |
tāmasmabhyaṃ pramatiṃ jātavedo vaso rāsva sumatiṃ viśvajanyām