सूक्त 187: अन्न का स्तवन, पितु सूक्त

पि॒तुं नु स्तो॑षं म॒हो ध॒र्माणं॒ तवि॑षीम् ।
यस्य॑ त्रि॒तो व्योज॑सा वृ॒त्रं विप॑र्वम॒र्दय॑त्

pituṃ nu stoṣaṃ maho dharmāṇaṃ taviṣīm |
yasya trito vyojasā vṛtraṃ viparvamardayat

स्वादो॑ पितो॒ मधो॑ पितो व॒यं त्वा॑ ववृमहे ।
अ॒स्माक॑मवि॒ता भ॑व

svādo pito madho pito vayaṃ tvā vavṛmahe |
asmākamavitā bhava

उप॑ नः पित॒वा च॑र शि॒वः शि॒वाभि॑रू॒तिभि॑ः ।
म॒यो॒भुर॑द्विषे॒ण्यः सखा॑ सु॒शेवो॒ अद्व॑याः

upa naḥ pitavā cara śivaḥ śivābhirūtibhiḥ |
mayobhuradviṣeṇyaḥ sakhā suśevo advayāḥ

तव॒ त्ये पि॑तो॒ रसा॒ रजां॒स्यनु॒ विष्ठि॑ताः ।
दि॒वि वाता॑ इव श्रि॒ताः

tava tye pito rasā rajāṃsyanu viṣṭhitāḥ |
divi vātā iva śritāḥ

तव॒ त्ये पि॑तो॒ दद॑त॒स्तव॑ स्वादिष्ठ॒ ते पि॑तो ।
प्र स्वा॒द्मानो॒ रसा॑नां तुवि॒ग्रीवा॑ इवेरते

tava tye pito dadatastava svādiṣṭha te pito |
pra svādmāno rasānāṃ tuvigrīvā iverate

त्वे पि॑तो म॒हानां॑ दे॒वानां॒ मनो॑ हि॒तम् ।
अका॑रि॒ चारु॑ के॒तुना॒ तवाहि॒मव॑सावधीत्

tve pito mahānāṃ devānāṃ mano hitam |
akāri cāru ketunā tavāhimavasāvadhīt

यद॒दो पि॑तो॒ अज॑गन्वि॒वस्व॒ पर्व॑तानाम् ।
अत्रा॑ चिन्नो मधो पि॒तोऽरं॑ भ॒क्षाय॑ गम्याः

yadado pito ajaganvivasva parvatānām |
atrā cinno madho pito'raṃ bhakṣāya gamyāḥ

यद॒पामोष॑धीनां परिं॒शमा॑रि॒शाम॑हे ।
वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व

yadapāmoṣadhīnāṃ pariṃśamāriśāmahe |
vātāpe pīva idbhava

यत्ते॑ सोम॒ गवा॑शिरो॒ यवा॑शिरो॒ भजा॑महे ।
वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व

yatte soma gavāśiro yavāśiro bhajāmahe |
vātāpe pīva idbhava

क॒र॒म्भ ओ॑षधे भव॒ पीवो॑ वृ॒क्क उ॑दार॒थिः ।
वाता॑पे॒ पीव॒ इद्भ॑व

karambha oṣadhe bhava pīvo vṛkka udārathiḥ |
vātāpe pīva idbhava

तं त्वा॑ व॒यं पि॑तो॒ वचो॑भि॒र्गावो॒ न ह॒व्या सु॑षूदिम ।
दे॒वेभ्य॑स्त्वा सध॒माद॑म॒स्मभ्यं॑ त्वा सध॒माद॑म्

taṃ tvā vayaṃ pito vacobhirgāvo na havyā suṣūdima |
devebhyastvā sadhamādamasmabhyaṃ tvā sadhamādam