सूक्त 153: मित्रावरुण को घृत और नमस्कार

यजा॑महे वां म॒हः स॒जोषा॑ ह॒व्येभि॑र्मित्रावरुणा॒ नमो॑भिः ।
घृ॒तैर्घृ॑तस्नू॒ अध॒ यद्वा॑म॒स्मे अ॑ध्व॒र्यवो॒ न धी॒तिभि॒र्भर॑न्ति

yajāmahe vāṃ mahaḥ sajoṣā havyebhirmitrāvaruṇā namobhiḥ |
ghṛtairghṛtasnū adha yadvāmasme adhvaryavo na dhītibhirbharanti

प्रस्तु॑तिर्वां॒ धाम॒ न प्रयु॑क्ति॒रया॑मि मित्रावरुणा सुवृ॒क्तिः ।
अ॒नक्ति॒ यद्वां॑ वि॒दथे॑षु॒ होता॑ सु॒म्नं वां॑ सू॒रिर्वृ॑षणा॒विय॑क्षन्

prastutirvāṃ dhāma na prayuktirayāmi mitrāvaruṇā suvṛktiḥ |
anakti yadvāṃ vidatheṣu hotā sumnaṃ vāṃ sūrirvṛṣaṇāviyakṣan

पी॒पाय॑ धे॒नुरदि॑तिरृ॒ताय॒ जना॑य मित्रावरुणा हवि॒र्दे ।
हि॒नोति॒ यद्वां॑ वि॒दथे॑ सप॒र्यन्स रा॒तह॑व्यो॒ मानु॑षो॒ न होता॑

pīpāya dhenuraditirṛtāya janāya mitrāvaruṇā havirde |
hinoti yadvāṃ vidathe saparyansa rātahavyo mānuṣo na hotā

उ॒त वां॑ वि॒क्षु मद्या॒स्वन्धो॒ गाव॒ आप॑श्च पीपयन्त दे॒वीः ।
उ॒तो नो॑ अ॒स्य पू॒र्व्यः पति॒र्दन्वी॒तं पा॒तं पय॑स उ॒स्रिया॑याः

uta vāṃ vikṣu madyāsvandho gāva āpaśca pīpayanta devīḥ |
uto no asya pūrvyaḥ patirdanvītaṃ pātaṃ payasa usriyāyāḥ