सूक्त 120: ज्ञानी अश्विनीकुमारों से प्रश्न, दुःस्वप्न का नाश

का रा॑ध॒द्धोत्रा॑श्विना वां॒ को वां॒ जोष॑ उ॒भयो॑ः ।
क॒था वि॑धा॒त्यप्र॑चेताः

kā rādhaddhotrāśvinā vāṃ ko vāṃ joṣa ubhayoḥ |
kathā vidhātyapracetāḥ

वि॒द्वांसा॒विद्दुर॑ः पृच्छे॒दवि॑द्वानि॒त्थाप॑रो अचे॒ताः ।
नू चि॒न्नु मर्ते॒ अक्रौ॑

vidvāṃsāvidduraḥ pṛcchedavidvānitthāparo acetāḥ |
nū cinnu marte akrau

ता वि॒द्वांसा॑ हवामहे वां॒ ता नो॑ वि॒द्वांसा॒ मन्म॑ वोचेतम॒द्य ।
प्रार्च॒द्दय॑मानो यु॒वाकु॑ः

tā vidvāṃsā havāmahe vāṃ tā no vidvāṃsā manma vocetamadya |
prārcaddayamāno yuvākuḥ

वि पृ॑च्छामि पा॒क्या॒३॒॑ न दे॒वान्वष॑ट्कृतस्याद्भु॒तस्य॑ दस्रा ।
पा॒तं च॒ सह्य॑सो यु॒वं च॒ रभ्य॑सो नः

vi pṛcchāmi pākyā na devānvaṣaṭkṛtasyādbhutasya dasrā |
pātaṃ ca sahyaso yuvaṃ ca rabhyaso naḥ

प्र या घोषे॒ भृग॑वाणे॒ न शोभे॒ यया॑ वा॒चा यज॑ति पज्रि॒यो वा॑म् ।
प्रैष॒युर्न वि॒द्वान्

pra yā ghoṣe bhṛgavāṇe na śobhe yayā vācā yajati pajriyo vām |
praiṣayurna vidvān

श्रु॒तं गा॑य॒त्रं तक॑वानस्या॒हं चि॒द्धि रि॒रेभा॑श्विना वाम् ।
आक्षी शु॑भस्पती॒ दन्

śrutaṃ gāyatraṃ takavānasyāhaṃ ciddhi rirebhāśvinā vām |
ākṣī śubhaspatī dan

यु॒वं ह्यास्तं॑ म॒हो रन्यु॒वं वा॒ यन्नि॒रत॑तंसतम् ।
ता नो॑ वसू सुगो॒पा स्या॑तं पा॒तं नो॒ वृका॑दघा॒योः

yuvaṃ hyāstaṃ maho ranyuvaṃ vā yanniratataṃsatam |
tā no vasū sugopā syātaṃ pātaṃ no vṛkādaghāyoḥ

मा कस्मै॑ धातम॒भ्य॑मि॒त्रिणे॑ नो॒ माकुत्रा॑ नो गृ॒हेभ्यो॑ धे॒नवो॑ गुः ।
स्त॒ना॒भुजो॒ अशि॑श्वीः

mā kasmai dhātamabhyamitriṇe no mākutrā no gṛhebhyo dhenavo guḥ |
stanābhujo aśiśvīḥ

दु॒ही॒यन्मि॒त्रधि॑तये यु॒वाकु॑ रा॒ये च॑ नो मिमी॒तं वाज॑वत्यै ।
इ॒षे च॑ नो मिमीतं धेनु॒मत्यै॑

duhīyanmitradhitaye yuvāku rāye ca no mimītaṃ vājavatyai |
iṣe ca no mimītaṃ dhenumatyai

अ॒श्विनो॑रसनं॒ रथ॑मन॒श्वं वा॒जिनी॑वतोः ।
तेना॒हं भूरि॑ चाकन

aśvinorasanaṃ rathamanaśvaṃ vājinīvatoḥ |
tenāhaṃ bhūri cākana

अ॒यं स॑मह मा तनू॒ह्याते॒ जनाँ॒ अनु॑ ।
सो॒म॒पेयं॑ सु॒खो रथ॑ः

ayaṃ samaha mā tanūhyāte janām̐ anu |
somapeyaṃ sukho rathaḥ

अध॒ स्वप्न॑स्य॒ निर्वि॒देऽभु॑ञ्जतश्च रे॒वत॑ः ।
उ॒भा ता बस्रि॑ नश्यतः

adha svapnasya nirvide'bhuñjataśca revataḥ |
ubhā tā basri naśyataḥ