अध्याय 3: अयोध्या प्रभु के स्वागत को उमड़ती है

हरषि भरत कोसलपुर आये । समाचार सब गुरुहि सुनाये ॥
पुनि मन्दिर महँ बात जनाई । आवत नगर कुसल रघुराई ॥

haraṣi bharata kosalapura āye | samācāra saba guruhi sunāye ||
puni mandira maham̐ bāta janāī | āvata nagara kusala raghurāī ||

सुनत सकल जननीं उठि धाईँ । कहि प्रभु कुसल भरत समुझाई ॥
समाचार, पुरबासिन्ह पाये । नर अरु नारि हरषि सब धाये ॥

sunata sakala jananīṃ uṭhi dhāīm̐ | kahi prabhu kusala bharata samujhāī ||
samācāra, purabāsinha pāye | nara aru nāri haraṣi saba dhāye ||

दधि दुर्वा रोचन फल फूला । नव तुलसी दल मङ्गल-मूला ॥
भरि भरि हेम थार भामिनी । गावत चली सिन्धु-सिंधुरगामिनी ॥

dadhi durvā rocana phala phūlā | nava tulasī dala maṅgala-mūlā ||
bhari bhari hema thāra bhāminī | gāvata calī sindhu-siṃdhuragāminī ||

जो जैसेहिं तैसेहिं उठि धावहिं । बाल बृद्ध कहँ सङ्ग न लावहिँ ॥
एक एकन्ह कहँ बूझहिँ भाई । तुम्ह देखे दयाल रघुराई ॥

jo jaisehiṃ taisehiṃ uṭhi dhāvahiṃ | bāla bṛddha kaham̐ saṅga na lāvahim̐ ||
eka ekanha kaham̐ būjhahim̐ bhāī | tumha dekhe dayāla raghurāī ||

अवधपुरी प्रभु, आवत जानी । भई सकल सोभा कइ खानी ॥
बहइ सुहावन त्रिबिधि समीरा । भइ सरजू अति निर्मल नीरा ॥

avadhapurī prabhu, āvata jānī | bhaī sakala sobhā kai khānī ||
bahai suhāvana tribidhi samīrā | bhai sarajū ati nirmala nīrā ||