अध्याय 102: कलि का दुःख और उसका एक गुण

अबला कच भूषन भूरि छुधा । धनहीन दुखी ममता बहुधा ।
सुख चाहहिँ मूढ़ न धर्म रता । मति थोरि कठोरि न कोमलता ॥
नर पीड़ित रोग न भोग कहाँ । अभिमान बिरोध अकारनहीं ।
लघु जीवन सम्बत पञ्च दसा । कलपांत न नास गुमानु असा ॥

abalā kaca bhūṣana bhūri chudhā | dhanahīna dukhī mamatā bahudhā |
sukha cāhahim̐ mūr̤ha na dharma ratā | mati thori kaṭhori na komalatā ||
nara pīr̤ita roga na bhoga kahām̐ | abhimāna birodha akāranahīṃ |
laghu jīvana sambata pañca dasā | kalapāṃta na nāsa gumānu asā ||

कलिकाल बिहाल किये मनुजा । नहिँ मानत की अनुजा तनुजा ।
नहिं तोष विचार न सीतलता । सब जाति कुजाति भए मगता ॥
इरिषा परुखाच्छर लोलुपता । भरि पूरि रही समता बिगता ।
सब लोग बियोग बिसोक हुए । बरनाश्रम धर्म अचार गये ॥

kalikāla bihāla kiye manujā | nahim̐ mānata kī anujā tanujā |
nahiṃ toṣa vicāra na sītalatā | saba jāti kujāti bhae magatā ||
iriṣā parukhācchara lolupatā | bhari pūri rahī samatā bigatā |
saba loga biyoga bisoka hue | baranāśrama dharma acāra gaye ||

दम दान दया नहिं जानपनी । जड़ता परबञ्चनताति घनी ।
तनु पोषक नारि नरा सगरे । परनिंदक जे जग में बगरे ॥

dama dāna dayā nahiṃ jānapanī | jar̤atā parabañcanatāti ghanī |
tanu poṣaka nāri narā sagare | paraniṃdaka je jaga meṃ bagare ||