अध्याय 7: विभीषण की व्यथा और प्रभु की रीति

सुनहु पवन-सुत रहनि हमारी । जिमि दसनन्हि महँ जीभ बिचारी ॥
तात कबहुँ मोहि जानि अनाथा । करिहहिँ कृपा भानुकुल-नाथा ॥

sunahu pavana-suta rahani hamārī | jimi dasananhi maham̐ jībha bicārī ||
tāta kabahum̐ mohi jāni anāthā | karihahim̐ kṛpā bhānukula-nāthā ||

तामस तनु कछु साधन नाहीँ । प्रीति न पद-सरोज मन माहीं ॥
अब मोहि भा भरोस हनुमन्ता । बिनु हरि कृपा मिलहिँ नहिँ सन्ता ॥

tāmasa tanu kachu sādhana nāhīm̐ | prīti na pada-saroja mana māhīṃ ||
aba mohi bhā bharosa hanumantā | binu hari kṛpā milahim̐ nahim̐ santā ||

जौँ रघुबीर अनुग्रह कीन्हा । तौ तुम्ह मोहि दरस हठि दीन्हा ॥
सुनहु बिभीषन प्रभु कै रीती । करहिं सदा सेवक पर प्रीती ॥

jaum̐ raghubīra anugraha kīnhā | tau tumha mohi darasa haṭhi dīnhā ||
sunahu bibhīṣana prabhu kai rītī | karahiṃ sadā sevaka para prītī ||

कहहु कवन मैं परम कुलीना । कपि चञ्चल सबहीं बिधि हीना ॥
प्रात लेइ जो नाम हमारा । तेहि दिन ताहि न मिलइ अहारा ॥

kahahu kavana maiṃ parama kulīnā | kapi cañcala sabahīṃ bidhi hīnā ||
prāta lei jo nāma hamārā | tehi dina tāhi na milai ahārā ||