अध्याय 49: समुद्र जल से विभीषण का राजतिलक

सुनु लङ्केस सकल गुन तोरें । तातें तुम्ह अतिसय प्रिय मोरें ॥
राम बचन सुनि बानर-जूथा । सकल कहहिं जय कृपा-बरूथा ॥

sunu laṅkesa sakala guna toreṃ | tāteṃ tumha atisaya priya moreṃ ||
rāma bacana suni bānara-jūthā | sakala kahahiṃ jaya kṛpā-barūthā ||

सुनत बिभीषनु प्रभु कै बानी । नहिँ अघात श्रवनामृत जानी ॥
पद अम्बुज गहि बारहिं बारा । हृदयँ समात न प्रेमु अपारा ॥

sunata bibhīṣanu prabhu kai bānī | nahim̐ aghāta śravanāmṛta jānī ||
pada ambuja gahi bārahiṃ bārā | hṛdayam̐ samāta na premu apārā ||

सुनहु देव सचराचर स्वामी । प्रनतपाल उर अन्तरजामी ॥
उर कछु प्रथम बासना रही । प्रभु-पद-प्रीति-सरित सो बही ॥

sunahu deva sacarācara svāmī | pranatapāla ura antarajāmī ||
ura kachu prathama bāsanā rahī | prabhu-pada-prīti-sarita so bahī ||

अब कृपाल निज भगति पावनी । देहु सदा सिव मन भावनी ॥
एवमस्तु कहि प्रभु रनधीरा । मागा तुरत सिन्धु कर नीरा ॥

aba kṛpāla nija bhagati pāvanī | dehu sadā siva mana bhāvanī ||
evamastu kahi prabhu ranadhīrā | māgā turata sindhu kara nīrā ||

जदपि सखा तव इच्छा नाहीँ । मोर दरस अमोघ जग माहीँ ॥
अस कहि राम तिलक तेहि सारा । सुमन बृष्टि नभ भई अपारा ॥

jadapi sakhā tava icchā nāhīm̐ | mora darasa amogha jaga māhīm̐ ||
asa kahi rāma tilaka tehi sārā | sumana bṛṣṭi nabha bhaī apārā ||