अध्याय 6: सुग्रीव का दुःख और बालि-वध की प्रतिज्ञा

नाथ बालि अरु मैं दोउ भाई । प्रीति रही कछु बरनि न जाई ॥
मय-सुत मायाबी तेहि नाऊँ । आवा सो प्रभु हमरें गाऊँ ॥

nātha bāli aru maiṃ dou bhāī | prīti rahī kachu barani na jāī ||
maya-suta māyābī tehi nāūm̐ | āvā so prabhu hamareṃ gāūm̐ ||

अर्ध राति पुर-द्वार पुकारा । बाली रिपु-बल सहै न पारा ॥
धावा बालि देखि सो भागा । मैं पुनि गयउँ बन्धु सँग लागा ॥

ardha rāti pura-dvāra pukārā | bālī ripu-bala sahai na pārā ||
dhāvā bāli dekhi so bhāgā | maiṃ puni gayaum̐ bandhu sam̐ga lāgā ||

गिरिबर-गुहाँ पैठ सो जाई । तब बालीं मोहि कहा बुझाई ॥
परिखेसु मोहि एक पखवारा । नहिं आवउँ तब जानेसु मारा ॥

giribara-guhām̐ paiṭha so jāī | taba bālīṃ mohi kahā bujhāī ||
parikhesu mohi eka pakhavārā | nahiṃ āvaum̐ taba jānesu mārā ||

मास दिवस तहँ रहेउँ खरारी । निसरी रुधिर धार तहँ भारी ॥
बालि हतेसि मोहि मारिहि आई । सिला देइ तहँ चलेउँ पराई ॥

māsa divasa taham̐ raheum̐ kharārī | nisarī rudhira dhāra taham̐ bhārī ||
bāli hatesi mohi mārihi āī | silā dei taham̐ caleum̐ parāī ||

मन्त्रिन्ह पुर देखा बिनु साईं । दीन्हेउ मोहि राज बरिआई ॥
बाली ताहि मारि गृह आवा । देखि मोहि जियँ भेद बढ़ावा ॥

mantrinha pura dekhā binu sāīṃ | dīnheu mohi rāja bariāī ||
bālī tāhi māri gṛha āvā | dekhi mohi jiyam̐ bheda bar̤hāvā ||

रिपु सम मोहि मारेसि अति भारी । हरि लीन्हेसि सर्वस अरु नारी ॥
ता के भय रघुबीर कृपाला । सकल भुवन मैं फिरेउँ बिहाला ॥

ripu sama mohi māresi ati bhārī | hari līnhesi sarvasa aru nārī ||
tā ke bhaya raghubīra kṛpālā | sakala bhuvana maiṃ phireum̐ bihālā ||

इहाँ साप बस आवत नाहीँ । तदपि सभीत रहउँ मन माहीं ॥
सुनि सेवक दुख दीनदयाला । फरकि उठीं द्वै भुजा बिसाला ॥

ihām̐ sāpa basa āvata nāhīm̐ | tadapi sabhīta rahaum̐ mana māhīṃ ||
suni sevaka dukha dīnadayālā | pharaki uṭhīṃ dvai bhujā bisālā ||