अध्याय 20: तारा और हनुमान द्वारा लक्ष्मण का शान्त होना

चरन नाइ सिर बिनती कीन्ही । लछिमन अभय बाँह तेहि दीन्ही ॥
क्रोधवन्त लछिमन सुनि काना । कह कपीस अति भयं अकुलाना ॥

carana nāi sira binatī kīnhī | lachimana abhaya bām̐ha tehi dīnhī ||
krodhavanta lachimana suni kānā | kaha kapīsa ati bhayaṃ akulānā ||

सुनु हनुमन्त सङ्ग लेइ तारा । करि बिनती समुझाउ कुमारा ॥
तारा सहित जाइ हनुमाना । चरन बन्दि प्रभु सुजस बखाना ॥

sunu hanumanta saṅga lei tārā | kari binatī samujhāu kumārā ||
tārā sahita jāi hanumānā | carana bandi prabhu sujasa bakhānā ||

करि बिनती मन्दिर लेइ आये । चरन पखारि पलँग बैठाये ॥
तब कपीस चरनन्हि सिर नावा । गहि भुज लछिमन कंठ लगावा ॥

kari binatī mandira lei āye | carana pakhāri palam̐ga baiṭhāye ||
taba kapīsa carananhi sira nāvā | gahi bhuja lachimana kaṃṭha lagāvā ||

नाथ विषय सम मद कछु नाहीं । मुनि मन मोह करइ छन माहीं ॥
सुनत बिनीत बचन सुख पावा । लछिमन तेहि बहु विधि समुझावा ॥

nātha viṣaya sama mada kachu nāhīṃ | muni mana moha karai chana māhīṃ ||
sunata binīta bacana sukha pāvā | lachimana tehi bahu vidhi samujhāvā ||

पवन-तनय सब कथा सुनाई । जेहि बिधि गये दूत समुदाई ॥

pavana-tanaya saba kathā sunāī | jehi bidhi gaye dūta samudāī ||