अध्याय 19: हनुमान का सुग्रीव को चेताना और लक्ष्मण का कोप

इहाँ पवनसुत हृदयँ बिचारा । राम-काज सुग्रीवँ बिसारा ॥
निकट जाइ चरनन्हि सिरु नावा । चारिहु बिधि तेहि कहि समुझावा ॥

ihām̐ pavanasuta hṛdayam̐ bicārā | rāma-kāja sugrīvam̐ bisārā ||
nikaṭa jāi carananhi siru nāvā | cārihu bidhi tehi kahi samujhāvā ||

सुनि सुग्रीवँ परम-भय माना । बिषयँ मोर हरि लीन्हेउ ज्ञाना ॥
अब मारुत-सुत दूत समूहा । पठवहु जहँ तहँ बानर-जूहा ॥

suni sugrīvam̐ parama-bhaya mānā | biṣayam̐ mora hari līnheu jñānā ||
aba māruta-suta dūta samūhā | paṭhavahu jaham̐ taham̐ bānara-jūhā ||

कहहु पाख महँ आव न जोई । मोरें कर ता कर बध होई ॥
तब हनुमन्त बोलाये दूता । सब कर करि सनमान बहूता ॥

kahahu pākha maham̐ āva na joī | moreṃ kara tā kara badha hoī ||
taba hanumanta bolāye dūtā | saba kara kari sanamāna bahūtā ||

भय अरु प्रीति नीति देखाई । चले सकल चरनन्हि सिर नाई ॥
एहि अवसर लछिमन पुर आये । क्रोध देखि जहँ तहँ कपि धाये ॥

bhaya aru prīti nīti dekhāī | cale sakala carananhi sira nāī ||
ehi avasara lachimana pura āye | krodha dekhi jaham̐ taham̐ kapi dhāye ||