अध्याय 18: सुग्रीव की देरी पर श्रीराम का रोष

बरषा गत निर्मल रितु आई । सुधि न तात सीता के पाई ॥
एक बार कैसेहुँ सुधि जानउँ । कालहु जीति निमिष महँ आनौं ॥

baraṣā gata nirmala ritu āī | sudhi na tāta sītā ke pāī ||
eka bāra kaisehum̐ sudhi jānaum̐ | kālahu jīti nimiṣa maham̐ ānauṃ ||

कतहुँ रहउ जौँ जीवति होई । तात जतन करि आनेउँ सोई ॥
सुग्रीवहुँ सुधि मोरि बिसारी । पावा राज-कोस-पुर-नारी ॥

katahum̐ rahau jaum̐ jīvati hoī | tāta jatana kari āneum̐ soī ||
sugrīvahum̐ sudhi mori bisārī | pāvā rāja-kosa-pura-nārī ||

जेहिं सायक मारा मैं बाली । तेहिं सर हतौं मूढ़ कहँ काली ॥
जासु कृपाँ छूटहि मद-मोहा । ता कह उमा कि सपनेहुँ कोहा ॥

jehiṃ sāyaka mārā maiṃ bālī | tehiṃ sara hatauṃ mūr̤ha kaham̐ kālī ||
jāsu kṛpām̐ chūṭahi mada-mohā | tā kaha umā ki sapanehum̐ kohā ||

जानहिँ यह चरित्र मुनि ज्ञानी । जिन्ह रघुबीर चरन रति मानी ॥
लछिमन क्रोधवन्त प्रभु जाना । धनुष चढाइ गहे कर बाना ॥

jānahim̐ yaha caritra muni jñānī | jinha raghubīra carana rati mānī ||
lachimana krodhavanta prabhu jānā | dhanuṣa caḍhāi gahe kara bānā ||