अध्याय 97: उमा का माता को समझाना

नारद कर मैं काह बिगारा । भवन मोर जिन्ह बसत उजारा ॥
अस उपदेस उमहिँ जिन्ह दीन्हा । बौरे बरहि लगि तप कीन्हा ॥

nārada kara maiṃ kāha bigārā | bhavana mora jinha basata ujārā ||
asa upadesa umahim̐ jinha dīnhā | baure barahi lagi tapa kīnhā ||

साचेहुँ उन्ह के मोह न माया । उदासीन धन धाम न जाया ॥
पर-घर-घालक लाज न भीरा । बाझँ कि जान प्रसव की पीरा ॥

sācehum̐ unha ke moha na māyā | udāsīna dhana dhāma na jāyā ||
para-ghara-ghālaka lāja na bhīrā | bājham̐ ki jāna prasava kī pīrā ||

जननिहि विकल बिलोकि भवानी । बोली जुत-बिबेक मृदु बानी ॥
अस बिचारि सोचहि मति माता । सो न टरइ जो रचइ विधाता ॥

jananihi vikala biloki bhavānī | bolī juta-bibeka mṛdu bānī ||
asa bicāri socahi mati mātā | so na ṭarai jo racai vidhātā ||

करम लिखा जौँ बाउर नाहू । तौ कत दोष लगाइअ काहू ॥
तुम्ह सन मिटहिँ कि विधि के अङ्का । मातु व्यर्थ जनि लेहु कलङ्का ॥

karama likhā jaum̐ bāura nāhū | tau kata doṣa lagāia kāhū ||
tumha sana miṭahim̐ ki vidhi ke aṅkā | mātu vyartha jani lehu kalaṅkā ||