अध्याय 58: शिव की लम्बी समाधि और सती का शोक

हृदयँ सोच समुझत निज करनी । चिन्ता अमित जाइ नहिँ बरनी ॥
कृपासिन्धु सिव परम अगाधा । प्रगट न कहेउ मोर अपराधा ॥

hṛdayam̐ soca samujhata nija karanī | cintā amita jāi nahim̐ baranī ||
kṛpāsindhu siva parama agādhā | pragaṭa na kaheu mora aparādhā ||

सङ्कर-रुख अवलोकि भवानी । प्रभु मोहि तजेउ हृदयँ अकुलानी ॥
निज अघ समुझि न कछु कहि जाई । तपइ अवाँ इव उर अधिकाई ॥

saṅkara-rukha avaloki bhavānī | prabhu mohi tajeu hṛdayam̐ akulānī ||
nija agha samujhi na kachu kahi jāī | tapai avām̐ iva ura adhikāī ||

सतिहि ससोच जानि बृषकेतू । कहीं कथा सुन्दर सुख-हेतू ॥
बरनत पन्थ बिबिध इतिहासा । बिस्वनाथ पहुँचे कैलासा ॥

satihi sasoca jāni bṛṣaketū | kahīṃ kathā sundara sukha-hetū ||
baranata pantha bibidha itihāsā | bisvanātha pahum̐ce kailāsā ||

तहँ पुनि समुझि समुझि पन आपन । बैठे बट तर करि कमलासन ॥
सङ्कर सहज-सरूप सम्हारा । लागि समाधि अखंड अपारा ॥

taham̐ puni samujhi samujhi pana āpana | baiṭhe baṭa tara kari kamalāsana ||
saṅkara sahaja-sarūpa samhārā | lāgi samādhi akhaṃḍa apārā ||