अध्याय 56: सती का छिपाव और शिव का धर्मसंकट

सतीं समुझि रघुबीर प्रभाऊ । भय-बस सिव सन कीन्ह दुराऊ ॥
कछु न परीछा लीन्हि गोसाँई । कीन्ह प्रनाम तुम्हारिहि नाँई ॥

satīṃ samujhi raghubīra prabhāū | bhaya-basa siva sana kīnha durāū ||
kachu na parīchā līnhi gosām̐ī | kīnha pranāma tumhārihi nām̐ī ||

जो तुम्ह कहा सो मृषा न होई । मोरें मन प्रतीति अति सोई ॥
तब सङ्कर देखेउ धरि ध्याना । सतीं जो कीन्ह चरित सब जाना ॥

jo tumha kahā so mṛṣā na hoī | moreṃ mana pratīti ati soī ||
taba saṅkara dekheu dhari dhyānā | satīṃ jo kīnha carita saba jānā ||

बहुरि राम-मायहि सिर नावा । प्रेरि सतिहि जेहिं झूठ कहावा ॥
हरि-इच्छा भावी बलवाना । हृदयँ बिचारत सम्भु सुजाना ॥

bahuri rāma-māyahi sira nāvā | preri satihi jehiṃ jhūṭha kahāvā ||
hari-icchā bhāvī balavānā | hṛdayam̐ bicārata sambhu sujānā ||

सतीं कीन्ह सीता कर वेषा । सिव-उर भयउ बिषाद बिसेषा ॥
जौँ अब करउँ सती सन प्रीती । मिटइ भगति-पथ होइ अनीती ॥

satīṃ kīnha sītā kara veṣā | siva-ura bhayau biṣāda biseṣā ||
jaum̐ aba karaum̐ satī sana prītī | miṭai bhagati-patha hoi anītī ||