अध्याय 51: शिव राम को अपना इष्टदेव बताते हैं

बिष्नु जो सुर-हित नर-तनु-धारी । सोउ सरबज्ञ जथा त्रिपुरारी ॥
खोजइ सो कि अज्ञ इव नारी । ज्ञान-धाम श्रीपति असुरारी ॥

biṣnu jo sura-hita nara-tanu-dhārī | sou sarabajña jathā tripurārī ||
khojai so ki ajña iva nārī | jñāna-dhāma śrīpati asurārī ||

सम्भु गिरा पुनि मृषा न होई । सिव सरबज्ञ जान सब कोई ॥
अस संसय मन भयउ अपारा । होइ न हृदयँ प्रबोध प्रचारा ॥

sambhu girā puni mṛṣā na hoī | siva sarabajña jāna saba koī ||
asa saṃsaya mana bhayau apārā | hoi na hṛdayam̐ prabodha pracārā ||

जद्यपि प्रगट न कहेउ भवानी । हर अन्तरजामी सब जानी ॥
सुनहु सती तव नारि सुभाऊ । संसय अस न धरिय उर काऊ ॥

jadyapi pragaṭa na kaheu bhavānī | hara antarajāmī saba jānī ||
sunahu satī tava nāri subhāū | saṃsaya asa na dhariya ura kāū ||

जासु कथा कुम्भज रिषि गाई । भगति जासु मैं मुनिहिँ सुनाई ॥
सोइ मम इष्टदेव रघुबीरा । सेवत जाहि सदा मुनि धीरा ॥

jāsu kathā kumbhaja riṣi gāī | bhagati jāsu maiṃ munihim̐ sunāī ||
soi mama iṣṭadeva raghubīrā | sevata jāhi sadā muni dhīrā ||