अध्याय 294: वसिष्ठ का आशीर्वाद, बारात सजाने की आज्ञा

सुनि बोले गुरु अति सुख पाई । पुन्य-पुरुष कहँ महि सुख छाई ॥
जिमि सरिता सागर मह जाहीँ । जद्यपि ताहि कामना नाहीं ॥

suni bole guru ati sukha pāī | punya-puruṣa kaham̐ mahi sukha chāī ||
jimi saritā sāgara maha jāhīm̐ | jadyapi tāhi kāmanā nāhīṃ ||

तिमि सुख सम्पति बिनहिँ बोलाये । धरमसील पहिँ जाहिँ सुभाये ॥
तुम्ह गुरु-विप्र-धेनु-सुर सेबी । तसि पुनीत कौसल्या देबी ॥

timi sukha sampati binahim̐ bolāye | dharamasīla pahim̐ jāhim̐ subhāye ||
tumha guru-vipra-dhenu-sura sebī | tasi punīta kausalyā debī ||

सुकृती तुम्ह समान जग माहीं । भयउ न है कोउ होनेउँ नाहीं ॥
तुम्ह से अधिक पुन्य बड़ का के । राजन राम सरिस सुत जा के ॥

sukṛtī tumha samāna jaga māhīṃ | bhayau na hai kou honeum̐ nāhīṃ ||
tumha se adhika punya bar̤a kā ke | rājana rāma sarisa suta jā ke ||

बीर बिनीत धरम-व्रत धारी । गुन-सागर बर बालक चारी ॥
तुम्ह कह सर्व काल कल्याना । सजहु बरात बजाइ निसाना ॥

bīra binīta dharama-vrata dhārī | guna-sāgara bara bālaka cārī ||
tumha kaha sarva kāla kalyānā | sajahu barāta bajāi nisānā ||