अध्याय 269: परशुराम सबका प्रणाम लेते हैं

देखत भृगुपति बेषु कराला । उठे सकल भय-विकल भुआला ॥
पितु समेत कहि कहि निज नामा । लगे करन सब दंड-प्रनामा ॥

dekhata bhṛgupati beṣu karālā | uṭhe sakala bhaya-vikala bhuālā ||
pitu sameta kahi kahi nija nāmā | lage karana saba daṃḍa-pranāmā ||

जेहि सुभायँ चितवहिँ हित जानी । सो जानइ जनु आइ खुटानी ॥
जनक बहोरि आइ सिर नावा । सीय बोलाइ प्रनाम करावा ॥

jehi subhāyam̐ citavahim̐ hita jānī | so jānai janu āi khuṭānī ||
janaka bahori āi sira nāvā | sīya bolāi pranāma karāvā ||

आसिष दीन्हि सखीं हरषानीं । निज समाज लइ गई सयानीं ॥
बिस्वामित्र मिले पुनि आई । पद-सरोज मेले दोउ भाई ॥

āsiṣa dīnhi sakhīṃ haraṣānīṃ | nija samāja lai gaī sayānīṃ ||
bisvāmitra mile puni āī | pada-saroja mele dou bhāī ||

राम लखन दसरथ के ढोटा । दीन्हि असीस देखि भल जोटा ॥
रामहिं चितइ रहे थकि लोचन । रूप अपार-मार-मद मोचन ॥

rāma lakhana dasaratha ke ḍhoṭā | dīnhi asīsa dekhi bhala joṭā ||
rāmahiṃ citai rahe thaki locana | rūpa apāra-māra-mada mocana ||