अध्याय 266: ईर्ष्यालु राजा हथियार उठाते हैं

तब सिय देखि भूप अभिलाखे । कूर कपूत मूढ़ मन माखे ॥
उठि उठि पहिरि सनाह अभागे । जहँ तहँ गाल बजावन लागे ॥

taba siya dekhi bhūpa abhilākhe | kūra kapūta mūr̤ha mana mākhe ||
uṭhi uṭhi pahiri sanāha abhāge | jaham̐ taham̐ gāla bajāvana lāge ||

लेहु छड़ाइ सीय कह कोऊ । धरि बाँधहु नृप-बालक दोऊ ॥
तोरें धनुष चाड़ नहिँ सरई । जीवत हमहि कुँअरि को बरई ॥

lehu char̤āi sīya kaha koū | dhari bām̐dhahu nṛpa-bālaka doū ||
toreṃ dhanuṣa cār̤a nahim̐ saraī | jīvata hamahi kum̐ari ko baraī ||

जौँ बिदेह कछु करइ सहाई । जीतह समर सहित दोउ भाई ॥
साधु-भूप बोले सुनि बानी । राज-समाजहि लाज लजानी ॥

jaum̐ bideha kachu karai sahāī | jītaha samara sahita dou bhāī ||
sādhu-bhūpa bole suni bānī | rāja-samājahi lāja lajānī ||

बल प्रताप बीरता बड़ाई । नाक पिनाकहि सङ्ग सिधाई ॥
सोइ सूरता कि अब कहुँ पाई । असि बुधि तो विधि मुँह मसि लाई ॥

bala pratāpa bīratā bar̤āī | nāka pinākahi saṅga sidhāī ||
soi sūratā ki aba kahum̐ pāī | asi budhi to vidhi mum̐ha masi lāī ||