अध्याय 208: दशरथ की व्यथा और पुत्रों की विदाई

सुनि राजा अति अप्रिय बानी । हृदय-कम्प मुख-दुति-कुमुलानी ॥
चौथेंपन पायउँ सुत चारी । बिप्र बचन नहिँ कहेउ बिचारी ॥

suni rājā ati apriya bānī | hṛdaya-kampa mukha-duti-kumulānī ||
cautheṃpana pāyaum̐ suta cārī | bipra bacana nahim̐ kaheu bicārī ||

माँगहु भूमि धेनु धन कोसा । सरबस देउँ आजु सहरोसा ॥
देह प्रान तेँ प्रिय कछु नाहीँ । सोउ मुनि देउँ निमिष एक माहीँ ॥

mām̐gahu bhūmi dhenu dhana kosā | sarabasa deum̐ āju saharosā ||
deha prāna tem̐ priya kachu nāhīm̐ | sou muni deum̐ nimiṣa eka māhīm̐ ||

सब सुत प्रिय मोहि प्रान कि नाँई । राम देत नहिँ बनइ गोसाई ॥
कहँ निसिचर अति घोर कठोरा । कहँ सुन्दर सुत परम किसोरा ॥

saba suta priya mohi prāna ki nām̐ī | rāma deta nahim̐ banai gosāī ||
kaham̐ nisicara ati ghora kaṭhorā | kaham̐ sundara suta parama kisorā ||

सुनि नृप-गिरा प्रेम-रस-सानी । हृदयँ हरष माना मुनि ज्ञानी ॥
तब बसिष्ठ बहु बिधि समुझावा । नृप सन्देह नास कहँ पावा ॥

suni nṛpa-girā prema-rasa-sānī | hṛdayam̐ haraṣa mānā muni jñānī ||
taba basiṣṭha bahu bidhi samujhāvā | nṛpa sandeha nāsa kaham̐ pāvā ||

अति आदर दोउ तनय बोलाये । हृदयँ लाइ बहु भाँति सिखाये ॥
मेरे प्रान नाथ सुत दोऊ । तुम्ह मुनि पिता आन नहिँ कोऊ ॥

ati ādara dou tanaya bolāye | hṛdayam̐ lāi bahu bhām̐ti sikhāye ||
mere prāna nātha suta doū | tumha muni pitā āna nahim̐ koū ||