अध्याय 207: विश्वामित्र का दशरथ से श्रीराम को माँगना

मुनि आगमन सुना जब राजा । मिलन गयउ लेइ बिप्र समाजा ॥
करि दंडवत मुनिहि सनमानी । निज आसन बैठारेन्हि आनी ॥

muni āgamana sunā jaba rājā | milana gayau lei bipra samājā ||
kari daṃḍavata munihi sanamānī | nija āsana baiṭhārenhi ānī ||

चरन पखारि कीन्हि अति पूजा । मो सम आजु धन्य नहिँ दूजा ॥
बिबिध भाँति भोजन करवावा । मुनिबर हृदयँ हरष अति पावा ॥

carana pakhāri kīnhi ati pūjā | mo sama āju dhanya nahim̐ dūjā ||
bibidha bhām̐ti bhojana karavāvā | munibara hṛdayam̐ haraṣa ati pāvā ||

पुनि चरननि मेले सुत चारी । राम देखि मुनि देह बिसारी ॥
भये मगन देखत मुख सोभा । जनु चकोर पूरन ससि लोभा ॥

puni caranani mele suta cārī | rāma dekhi muni deha bisārī ||
bhaye magana dekhata mukha sobhā | janu cakora pūrana sasi lobhā ||

तब मन हरषि बचन कह राऊ । मुनि अस कृपा न कीन्हिहु काऊ ॥
केहि कारन आगमन तुम्हारा । कहहु सो करत न लावउँ बारा ॥

taba mana haraṣi bacana kaha rāū | muni asa kṛpā na kīnhihu kāū ||
kehi kārana āgamana tumhārā | kahahu so karata na lāvaum̐ bārā ||

असुर समूह सतावहिँ मोही । मैं जाचन आयउँ नृप तोही ॥
अनुज समेत देहु रघुनाथा । निसिचर बध मैं होब सनाथा ॥

asura samūha satāvahim̐ mohī | maiṃ jācana āyaum̐ nṛpa tohī ||
anuja sameta dehu raghunāthā | nisicara badha maiṃ hoba sanāthā ||