अध्याय 189: पुत्रकामेष्टि यज्ञ और अग्निदेव का चरु

एक बार भूपति मन माहीँ । भइ गलानि मोरें सुत नाहीँ ॥
गुरु गृह गयउ तुरत महिपाला । चरन लागि करि विनय बिसाला ॥

eka bāra bhūpati mana māhīm̐ | bhai galāni moreṃ suta nāhīm̐ ||
guru gṛha gayau turata mahipālā | carana lāgi kari vinaya bisālā ||

निज दुख सुख सब गुरुहि सुनायउ । कहि बसिष्ठ बहुबिधि समुझायउ ॥
धरहु धीर होइहहिँ सुत-चारी । त्रिभुवन-विदित भगत-भय-हारी ॥

nija dukha sukha saba guruhi sunāyau | kahi basiṣṭha bahubidhi samujhāyau ||
dharahu dhīra hoihahim̐ suta-cārī | tribhuvana-vidita bhagata-bhaya-hārī ||

सृङ्गी रिषिहि बसिष्ठ बोलावा । पुत्रकाम सुभ जग्य करावा ॥
भगति सहित मुनि आहुति दीन्हें । प्रगटे अगिनि चरू कर लीन्हें ॥

sṛṅgī riṣihi basiṣṭha bolāvā | putrakāma subha jagya karāvā ||
bhagati sahita muni āhuti dīnheṃ | pragaṭe agini carū kara līnheṃ ||

जो बसिष्ठ कछु हृदयँ विचारा । सकल काज भा सिद्ध तुम्हारा ॥
यह हबि बाँटि देहु नृप जाई । जथा जोग जेहि भाग बनाई ॥

jo basiṣṭha kachu hṛdayam̐ vicārā | sakala kāja bhā siddha tumhārā ||
yaha habi bām̐ṭi dehu nṛpa jāī | jathā joga jehi bhāga banāī ||