अध्याय 131: राजकुमारी पर नारद का मोह

देखि रूप मुनि बिरति बिसारी । बड़ी बार लगि रहे निहारी ॥
लच्छन तासु बिलोकि भुलाने । हृदयँ हरष नहिँ प्रगट बखाने ॥

dekhi rūpa muni birati bisārī | bar̤ī bāra lagi rahe nihārī ||
lacchana tāsu biloki bhulāne | hṛdayam̐ haraṣa nahim̐ pragaṭa bakhāne ||

जो एहि बरइ अमर सोइ होई । समर भूमि तेहि जीत न कोई ॥
सेवहिँ सकल चराचर ताही । बरइ सीलनिधि कन्या जाही ॥

jo ehi barai amara soi hoī | samara bhūmi tehi jīta na koī ||
sevahim̐ sakala carācara tāhī | barai sīlanidhi kanyā jāhī ||

लच्छन सब बिचारि उर राखे । कछुक बनाइ भूप सन भाखे ॥
सुता सुलच्छन कहि नृप पाहीँ । नारद चले सोच मन माहीँ ॥

lacchana saba bicāri ura rākhe | kachuka banāi bhūpa sana bhākhe ||
sutā sulacchana kahi nṛpa pāhīm̐ | nārada cale soca mana māhīm̐ ||

करउँ जाइ सोइ जतन बिचारी । जेहि प्रकार मोहि बरइ कुमारी ॥
जप तप कछु न होइ तेहि काला । हे बिधि मिलइ कवन बिधि बाला ॥

karaum̐ jāi soi jatana bicārī | jehi prakāra mohi barai kumārī ||
japa tapa kachu na hoi tehi kālā | he bidhi milai kavana bidhi bālā ||