अध्याय 120: निराकार ने नरतन क्यों धरा

ससि-कर सम सुनि गिरा तुम्हारी । मिटा मोह सरदातप भारी ॥
तुम्ह कृपाल मम संसय हरेऊ । राम-सरूप जानि मोहि परेऊ ॥

sasi-kara sama suni girā tumhārī | miṭā moha saradātapa bhārī ||
tumha kṛpāla mama saṃsaya hareū | rāma-sarūpa jāni mohi pareū ||

नाथ कृपाँ अब गयउ बिषादा । सुखी भयउँ प्रभु-चरन-प्रसादा ॥
अब मोहि आपनि किङ्करि जानी । जदपि सहज जड़ नारि अयानी ॥

nātha kṛpām̐ aba gayau biṣādā | sukhī bhayaum̐ prabhu-carana-prasādā ||
aba mohi āpani kiṅkari jānī | jadapi sahaja jar̤a nāri ayānī ||

प्रथम जो मैँ पूछा सोइ कहहू । जौँ मो पर प्रसन्न प्रभु अहहू ॥
राम ब्रह्म चिनमय अबिनासी । सर्व रहित सब उर-पुर वासी ॥

prathama jo maim̐ pūchā soi kahahū | jaum̐ mo para prasanna prabhu ahahū ||
rāma brahma cinamaya abināsī | sarva rahita saba ura-pura vāsī ||

नाथ धरेउ नर तनु केहि हेतू । मोहि समुझाइ कहहु बृषकेतू ॥
उमा बचन सुनि परम बिनीता । राम कथा पर प्रीति पुनीता ॥

nātha dhareu nara tanu kehi hetū | mohi samujhāi kahahu bṛṣaketū ||
umā bacana suni parama binītā | rāma kathā para prīti punītā ||