अध्याय 57: माता का विलाप, सीता का आगमन

देव पितर सब तुन्हहि गोसाँई । राखहुँ पलक नयन की नाँई ॥
अवधि अम्बु प्रिय परिजन मीना । तुम्ह करुनाकर धरम धुरीना ॥

deva pitara saba tunhahi gosām̐ī | rākhahum̐ palaka nayana kī nām̐ī ||
avadhi ambu priya parijana mīnā | tumha karunākara dharama dhurīnā ||

अस बिचारि सोइ करहु उपाई । सबहि जिअत जेहिं भेंटेहु आई ॥
जाहु सुखेन बनहिं बलि जाऊँ । करि अनाथ पुर परिजन गाऊँ ॥

asa bicāri soi karahu upāī | sabahi jiata jehiṃ bheṃṭehu āī ||
jāhu sukhena banahiṃ bali jāūm̐ | kari anātha pura parijana gāūm̐ ||

सब कर आजु सुकृत-फल बीता । भयउ कराल-काल बिपरीता ॥
बहु बिधि बिलपि चरन लपटानी । परम अभागिनि आपुहि जानी ॥

saba kara āju sukṛta-phala bītā | bhayau karāla-kāla biparītā ||
bahu bidhi bilapi carana lapaṭānī | parama abhāgini āpuhi jānī ||

दारुन दुसह दाह उर ब्यापा । बरनि न जाहिँ बिलाप-कलापा ॥
राम उठाइ मातु उर लाई । कहि मृदु बचन बहुरि समुझाई ॥

dāruna dusaha dāha ura byāpā | barani na jāhim̐ bilāpa-kalāpā ||
rāma uṭhāi mātu ura lāī | kahi mṛdu bacana bahuri samujhāī ||