अध्याय 45: राजा की व्यथा, श्रीराम की विनती

अजस होउ जग सुजस नसाऊ । नरक परउँ बरु सुरपुर जाऊ ॥
सब दुख दुसह सहावहु मोहीं । लोचन ओट राम जनि होंही ॥

ajasa hou jaga sujasa nasāū | naraka paraum̐ baru surapura jāū ||
saba dukha dusaha sahāvahu mohīṃ | locana oṭa rāma jani hoṃhī ||

अस मन गुनइ राउ नहिँ बोली । पीपर पात सरिस मन डोला ॥
रघुपति पितहि प्रेम-बस जानी । पुनि कछु कहिहि मातु अनुमानी ॥

asa mana gunai rāu nahim̐ bolī | pīpara pāta sarisa mana ḍolā ||
raghupati pitahi prema-basa jānī | puni kachu kahihi mātu anumānī ||

देस काल अवसर अनुसारी । बोले बचन बिनीत बिचारी ॥
तात कहउँ कछु करउँ ढिठाई । अनुचित छमब जानि लरिकाई ॥

desa kāla avasara anusārī | bole bacana binīta bicārī ||
tāta kahaum̐ kachu karaum̐ ḍhiṭhāī | anucita chamaba jāni larikāī ||

अति लघु बात लागि दुख पावा । काहु न मोहि कहि प्रथम जनावा ॥
देखि गोसाइँहि पूँछिउँ माता । सुनि प्रसङ्ग भये सीतल गाता ॥

ati laghu bāta lāgi dukha pāvā | kāhu na mohi kahi prathama janāvā ||
dekhi gosāim̐hi pūm̐chium̐ mātā | suni prasaṅga bhaye sītala gātā ||