अध्याय 44: दशरथ का आलिंगन और शिव से प्रार्थना

अवनिप अकनि रामु पगु धारे । धरि धीरज तब नयन उघारे ॥
सचिवँ सँभारि राउ बैठारे । चरन परत नृप राम निहारे ॥

avanipa akani rāmu pagu dhāre | dhari dhīraja taba nayana ughāre ||
sacivam̐ sam̐bhāri rāu baiṭhāre | carana parata nṛpa rāma nihāre ||

लिये सनेह बिकल उर लाई । गङ् मनि मनहुँ फनिक फिरि पाई ॥
रामहिँ चितइ रहेउ नर नाहू । चला बिलोचन वारि प्रबाहू ॥

liye saneha bikala ura lāī | gaṅ mani manahum̐ phanika phiri pāī ||
rāmahim̐ citai raheu nara nāhū | calā bilocana vāri prabāhū ||

सोक बिबस कछु कहइ न पारा । हृदयँ लगावत बारहिँ बारा ॥
विधिहि मनाव राउ मन माहीं । जेहिं रघुनाथ न कानन जाहीं ॥

soka bibasa kachu kahai na pārā | hṛdayam̐ lagāvata bārahim̐ bārā ||
vidhihi manāva rāu mana māhīṃ | jehiṃ raghunātha na kānana jāhīṃ ||

सुमिरि महेसहि कहइ बहोरी । बिनती सुनहु सदासिव मोरी ॥
आसुतोष तुम्ह अवढर-दानी । आरति हरहु दीन जन जानी ॥

sumiri mahesahi kahai bahorī | binatī sunahu sadāsiva morī ||
āsutoṣa tumha avaḍhara-dānī | ārati harahu dīna jana jānī ||