अध्याय 320: माताएँ और अवधवासी विदा होते हैं

परिजन मातु पितहि मिलि सीता । फिरी मान-प्रिय प्रेम पुनीता ॥
करि प्रनामु भेंटी सब सासू । प्रीति कहत कबि हियँ न हुलासू ॥

parijana mātu pitahi mili sītā | phirī māna-priya prema punītā ||
kari pranāmu bheṃṭī saba sāsū | prīti kahata kabi hiyam̐ na hulāsū ||

सुनि सिख अभिमत आसिष पाई । रही सीय दुहुँ प्रीति समाई ॥
रघुपति पटु पालकीं मगाईं । करि प्रबोध सब मातु चढ़ाई ॥

suni sikha abhimata āsiṣa pāī | rahī sīya duhum̐ prīti samāī ||
raghupati paṭu pālakīṃ magāīṃ | kari prabodha saba mātu car̤hāī ||

बार बार हिलि मिलि दुहु भाई । सम सनेहँ जननी पहुँचाई ॥
साजि बाजि गज बाहन नाना । भरत भूप दल कीन्ह पयाना ॥

bāra bāra hili mili duhu bhāī | sama saneham̐ jananī pahum̐cāī ||
sāji bāji gaja bāhana nānā | bharata bhūpa dala kīnha payānā ||

हृदयँ राम सिय लखन समेता । चले जाहिँ सब लोग अचेता ॥
बसह बाजि गज पसु हियँ हारें । चले जाहिँ परबस मन मारें ॥

hṛdayam̐ rāma siya lakhana sametā | cale jāhim̐ saba loga acetā ||
basaha bāji gaja pasu hiyam̐ hāreṃ | cale jāhim̐ parabasa mana māreṃ ||