अध्याय 214: सिद्धियाँ स्वर्ग सा डेरा रचती हैं

रिधि-सिधि सिर धरि मुनिबर बानी । बड़भागिनि आपुहि अनुमानी ॥
कहहिँ परसपर सिधि समुदाई । अतुलित अतिथि राम लघु भाई ॥

ridhi-sidhi sira dhari munibara bānī | bar̤abhāgini āpuhi anumānī ||
kahahim̐ parasapara sidhi samudāī | atulita atithi rāma laghu bhāī ||

मुनि-पद बन्दि करिय सोइ आजू । होइ सुखी सब राज-समाजू ॥
अस कहि रचेउ रुचिर गृह नाना । जो बिलोकि बिलखाहिँ विमाना ॥

muni-pada bandi kariya soi ājū | hoi sukhī saba rāja-samājū ||
asa kahi raceu rucira gṛha nānā | jo biloki bilakhāhim̐ vimānā ||

भोग-बिभूति भूरि भरि राखे । देखत जिन्हहिॅ अमर अभिलाखे ॥
दासीं दास साज सब लीन्हें । जोगवत रहहिँ मनहिॅ मन दीन्हें ॥

bhoga-bibhūti bhūri bhari rākhe | dekhata jinhahiॅ amara abhilākhe ||
dāsīṃ dāsa sāja saba līnheṃ | jogavata rahahim̐ manahiॅ mana dīnheṃ ||

सब समाज सजि सिधि पल माहीॅ । जे सुख सुरपुर सपनेहुँ नाहीँ ॥
प्रथमहिँ बास दिये सब केही । सुन्दर सुखद जथा रुचि जेही ॥

saba samāja saji sidhi pala māhīॅ | je sukha surapura sapanehum̐ nāhīm̐ ||
prathamahim̐ bāsa diye saba kehī | sundara sukhada jathā ruci jehī ||