अध्याय 140: वन में सीता का सुख

राम सङ्ग सिय रहति सुखारी । पुर-परिजन-गृह-सुरति बिसारी ॥
छिनु छिनु पिय बिधु-बदन निहारी । प्रमुदित मनहुँ चकोरकुमारी ॥

rāma saṅga siya rahati sukhārī | pura-parijana-gṛha-surati bisārī ||
chinu chinu piya bidhu-badana nihārī | pramudita manahum̐ cakorakumārī ||

नाह नेह नित बढ़त बिलोकी । हरषित रहति दिवस जिमि कोकी ॥
सिय मन राम-चरन अनुरागा । अवध-सहस-सम बन प्रिय लागा ॥

nāha neha nita bar̤hata bilokī | haraṣita rahati divasa jimi kokī ||
siya mana rāma-carana anurāgā | avadha-sahasa-sama bana priya lāgā ||

परन-कुटी प्रिय प्रियतम सङ्गा । प्रिय परिवार कुरङ्ग, बिहङ्गा ॥
सासु-ससुर-सममुनि-तिय मुनिबर । असन अमिय सम कन्द मूल फर ॥

parana-kuṭī priya priyatama saṅgā | priya parivāra kuraṅga, bihaṅgā ||
sāsu-sasura-samamuni-tiya munibara | asana amiya sama kanda mūla phara ||

नाथ साथ साँथरी सुहाई । मयन-सयन-सय-सम सुखदाई ॥
लोकप होहिँ बिलोकत जासू । तेहि कि मोहि सक विषय-बिलासू ॥

nātha sātha sām̐tharī suhāī | mayana-sayana-saya-sama sukhadāī ||
lokapa hohim̐ bilokata jāsū | tehi ki mohi saka viṣaya-bilāsū ||