अध्याय 120: अनुपम रूप और कोमल चरणों की चिन्ता

जौँ ये कन्द मूल फल खाहीं । बादि सुधादि असन जग माहीं ॥
एक कहहिँ ये सहज सुहाये । आपु प्रगट भये बिधि न बनाये ॥

jaum̐ ye kanda mūla phala khāhīṃ | bādi sudhādi asana jaga māhīṃ ||
eka kahahim̐ ye sahaja suhāye | āpu pragaṭa bhaye bidhi na banāye ||

जहँ लगि बेद कही विधि करनी । श्रवन नयन मन गोचर बरनी ॥
देखहु खोजि भुअन दस-चारी । कहँ अस पुरुष कहाँ असि नारी ॥

jaham̐ lagi beda kahī vidhi karanī | śravana nayana mana gocara baranī ||
dekhahu khoji bhuana dasa-cārī | kaham̐ asa puruṣa kahām̐ asi nārī ||

इन्हहिँ देखि विधि मन अनुरागा । पटतर जोग बनावै लागा ॥
कीन्ह बहुत श्रम अइक न आये । तेहिं इरिषा धन आनि दुराये ॥

inhahim̐ dekhi vidhi mana anurāgā | paṭatara joga banāvai lāgā ||
kīnha bahuta śrama aika na āye | tehiṃ iriṣā dhana āni durāye ||

एक कहहिँ हम बहुत न जानहिँ । आपुहि परम धन्य करि मानहिँ ॥
ते पुनि पुन्यपुंज हम लेखे । जे देखहिँ देखिहहिं जिन्ह देखे ॥

eka kahahim̐ hama bahuta na jānahim̐ | āpuhi parama dhanya kari mānahim̐ ||
te puni punyapuṃja hama lekhe | je dekhahim̐ dekhihahiṃ jinha dekhe ||