अध्याय 1: मंगलाचरण और विवाह के बाद अवध का आनन्द

यस्याङ्के च विभाति भूधरसुता देवापगा मस्तके ।
भाले बाल-विधुर्गले च गरलं यस्योरसि ब्यालराट् ॥
सोऽयं भूतिविभूषणः सुरवरः सर्वाधिपः सर्बदा ।
शर्वः सर्वगतः शिवः शशिनिभः श्रीशङ्करः पातु माम् ॥

yasyāṅke ca vibhāti bhūdharasutā devāpagā mastake |
bhāle bāla-vidhurgale ca garalaṃ yasyorasi byālarāṭ ||
so'yaṃ bhūtivibhūṣaṇaḥ suravaraḥ sarvādhipaḥ sarbadā |
śarvaḥ sarvagataḥ śivaḥ śaśinibhaḥ śrīśaṅkaraḥ pātu mām ||

प्रसन्नतां या न गताभिषेकतस्तथा न मम्ले वनवास दुःखतः ।
मुखाम्बुजश्री रघुनन्दनस्य मे सदास्तु सा मञ्जुलमंगलप्रदा ॥

prasannatāṃ yā na gatābhiṣekatastathā na mamle vanavāsa duḥkhataḥ |
mukhāmbujaśrī raghunandanasya me sadāstu sā mañjulamaṃgalapradā ||

नीलाम्बुजश्यामलकोमलाङ्गं सीतासमारोपितवामभागम् ।
पाणौ महासायकचारुचापं नमामि रामं रघुवंश नाथम् ॥

nīlāmbujaśyāmalakomalāṅgaṃ sītāsamāropitavāmabhāgam |
pāṇau mahāsāyakacārucāpaṃ namāmi rāmaṃ raghuvaṃśa nātham ||

जब तें राम ब्याहि घर आये । नित नव मङ्गल मोद बधाये ॥
भुवन चारि-दस भूधर भारी । सुकृत मेघ बरषहिं सुख-बारी ॥

jaba teṃ rāma byāhi ghara āye | nita nava maṅgala moda badhāye ||
bhuvana cāri-dasa bhūdhara bhārī | sukṛta megha baraṣahiṃ sukha-bārī ||

रिधि सिधि सम्पति नदीं सुहाई । उमगि अवध-अम्बुधि कहँ आई ॥
मनि-गन पुर-नर-नारि-सुजाती । सुचि अमोल सुन्दर सब भाँती ॥

ridhi sidhi sampati nadīṃ suhāī | umagi avadha-ambudhi kaham̐ āī ||
mani-gana pura-nara-nāri-sujātī | suci amola sundara saba bhām̐tī ||

कहि न जाइ कछु नगर बिभूती । जनु एतनिअ बिरञ्चि करतूती ॥
सब विधि सब पुर-लोग सुखारी । रामचन्द मुख-चन्द निहारी ॥

kahi na jāi kachu nagara bibhūtī | janu etania birañci karatūtī ||
saba vidhi saba pura-loga sukhārī | rāmacanda mukha-canda nihārī ||

मुदित मातु सब सखीं सहेली । फलित बिलोकि मनोरथ बेली ॥
राम-रूप-गुन-सील-सुभाऊ । प्रमुदित होइ देखि सुनि राऊ ॥

mudita mātu saba sakhīṃ sahelī | phalita biloki manoratha belī ||
rāma-rūpa-guna-sīla-subhāū | pramudita hoi dekhi suni rāū ||