अध्याय 33: दुर्वासा के शाप से कबन्ध का उद्धार

कोमल चित अति दीनदयाला । कारन बिनु रघुनाथ कृपाला ॥
गीध अधम खग आमिष भोगी । गति दीन्ही जो जाचत जोगी ॥

komala cita ati dīnadayālā | kārana binu raghunātha kṛpālā ||
gīdha adhama khaga āmiṣa bhogī | gati dīnhī jo jācata jogī ||

सुनहु उमा ते लोग अभागी । हरि तजि होहिँ बिषय अनुरागी ॥
पुनि सीतहि खोजत दोउ भाई । चले बिलोकत बन बहुताई ॥

sunahu umā te loga abhāgī | hari taji hohim̐ biṣaya anurāgī ||
puni sītahi khojata dou bhāī | cale bilokata bana bahutāī ||

सङ्कुल लता बिटप घन कानन । बहु खग मृग तहँ गज पञ्चानन ॥
आवत पन्थ कबंध निपाता । तेहिं सब कही साप के बाता ॥

saṅkula latā biṭapa ghana kānana | bahu khaga mṛga taham̐ gaja pañcānana ||
āvata pantha kabaṃdha nipātā | tehiṃ saba kahī sāpa ke bātā ||

दुरबासा मोहि दीन्ही सापा । प्रभु-पद-पेखि मिटा से पापा ॥
सुनु गन्धर्व कहउँ मैं तोही । मोहि न सुहाइ ब्रह्म-कुल-द्रोही ॥

durabāsā mohi dīnhī sāpā | prabhu-pada-pekhi miṭā se pāpā ||
sunu gandharva kahaum̐ maiṃ tohī | mohi na suhāi brahma-kula-drohī ||