अध्याय 31: जटायु के अन्तिम वचन

तब कह गीध बचन धरि धीरा । सुनहु राम भञ्जन-भव-भीरा ॥
नाथ दसानन यह गति कीन्ही । तेहि खल जनक-सुता हरि लीन्ही ॥

taba kaha gīdha bacana dhari dhīrā | sunahu rāma bhañjana-bhava-bhīrā ||
nātha dasānana yaha gati kīnhī | tehi khala janaka-sutā hari līnhī ||

लेइ दच्छिन-दिसि गयउ गोसाँई । बिलपति अति कुररी की नाँई ॥
दरस लागि प्रभु राखेंउँ प्राना । चलन चहत अब कृपानिधाना ॥

lei dacchina-disi gayau gosām̐ī | bilapati ati kurarī kī nām̐ī ||
darasa lāgi prabhu rākheṃum̐ prānā | calana cahata aba kṛpānidhānā ||

राम कहा तनु राखहु ताता । मुख मुसकाइ कही तेहिं बाता ॥
जा कर नाम मरत मुख आवा । अधमउ मुकुत होइ श्रुति गावा ॥

rāma kahā tanu rākhahu tātā | mukha musakāi kahī tehiṃ bātā ||
jā kara nāma marata mukha āvā | adhamau mukuta hoi śruti gāvā ||

सो मम लोचन गोचर भागे । राखौं देह नाथ केहि खाँगें ॥
जल भरि नयन कहिँ रघुराई । तात करम निज ते गतिं पाई ॥

so mama locana gocara bhāge | rākhauṃ deha nātha kehi khām̐geṃ ||
jala bhari nayana kahim̐ raghurāī | tāta karama nija te gatiṃ pāī ||

परहित बल जिन्ह के मन माहीं । तिन्ह कह जग दुर्लभ कछु नाहीं ॥
तनु तजि तात जाहु मम धामा । देउँ काह, तुम्ह पूरनकामा ॥

parahita bala jinha ke mana māhīṃ | tinha kaha jaga durlabha kachu nāhīṃ ||
tanu taji tāta jāhu mama dhāmā | deum̐ kāha, tumha pūranakāmā ||