सह ताराङ्गदाभ्यां तु सहसा हनुमान् कपिः ।
सुग्रीवेण यथोद्दिष्टं गन्तुं देशं प्रचक्रमे
saha tārāṅgadābhyāṃ tu sahasā hanumān kapiḥ |
sugrīveṇa yathoddiṣṭaṃ gantuṃ deśaṃ pracakrame
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे अष्टचत्वारिंशः सर्गः ॥४-४८॥
24 श्लोक · 48 में से 67
तार और अंगद के साथ हनुमान सुग्रीव के बताए प्रदेश की ओर चलते हैं। वे विन्ध्य की गुफाएँ और झाड़ियाँ, पर्वत-शिखर, नदियाँ, सरोवर और विशाल वृक्ष खोजते हैं। वे एक ऐसे देश में आते हैं जहाँ वृक्षों पर न फल हैं न फूल, नदियाँ सूखी हैं और कन्द-मूल दुर्लभ हैं: उग्र मुनि कण्डु ने अपने दस वर्ष के पुत्र की उस वन में मृत्यु होने पर इसे शाप दिया था। वहाँ न पशु रहते हैं न पक्षी। आगे खोजते हुए उन्हें पर्वत-सा उठता एक विशाल असुर मिलता है, जो देवताओं से भी नहीं डरता। उसे रावण समझकर अंगद हथेली से प्रहार करते हैं और वह रक्त उगलता हुआ मर जाता है। फिर कुछ न पाकर थके हुए एक वृक्ष के नीचे बैठ जाते हैं।
सह ताराङ्गदाभ्यां तु सहसा हनुमान् कपिः ।
सुग्रीवेण यथोद्दिष्टं गन्तुं देशं प्रचक्रमे
saha tārāṅgadābhyāṃ tu sahasā hanumān kapiḥ |
sugrīveṇa yathoddiṣṭaṃ gantuṃ deśaṃ pracakrame
स तु दूरमुपागम्य सर्वैस्तैः कपिसत्तमैः ।
ततो विचित्य विन्ध्यस्य गुहाश्च गहनानि च
sa tu dūramupāgamya sarvaistaiḥ kapisattamaiḥ |
tato vicitya vindhyasya guhāśca gahanāni ca
पर्वताग्रनदीदुर्गान् सरांसि विपुलद्रुमान् ।
वृक्षषण्डांश्च विविधान् पर्वतान् वनपादपान्
parvatāgranadīdurgān sarāṃsi vipuladrumān |
vṛkṣaṣaṇḍāṃśca vividhān parvatān vanapādapān
अन्वेषमाणास्ते सर्वे वानराः सर्वतो दिशम् ।
न सीतां ददृशुर्वीरा मैथिलीं जनकात्मजाम्
anveṣamāṇāste sarve vānarāḥ sarvato diśam |
na sītāṃ dadṛśurvīrā maithilīṃ janakātmajām
ते भक्षयन्तो मूलानि फलानि विविधान्यपि ।
अन्वेषमाणा दुर्धर्षा न्यवसंस्तत्र तत्र ह
te bhakṣayanto mūlāni phalāni vividhānyapi |
anveṣamāṇā durdharṣā nyavasaṃstatra tatra ha
स तु देशो दुरन्वेषो गुहागहनवान् महान् ।
निर्जलं निर्जनं शून्यं गहनं घोरदर्शनम्
sa tu deśo duranveṣo guhāgahanavān mahān |
nirjalaṃ nirjanaṃ śūnyaṃ gahanaṃ ghoradarśanam
तादृशान्यप्यरण्यानि विचित्य भृशपीडिताः ।
स देशश्च दुरन्वेष्यो गुहागहनवान् महान्
tādṛśānyapyaraṇyāni vicitya bhṛśapīḍitāḥ |
sa deśaśca duranveṣyo guhāgahanavān mahān
त्यक्त्वा तु तं ततो देशं सर्वे वै हरियूथपाः ।
देशमन्यं दुराधर्षं विविशुश्चाकुतोभयाः
tyaktvā tu taṃ tato deśaṃ sarve vai hariyūthapāḥ |
deśamanyaṃ durādharṣaṃ viviśuścākutobhayāḥ
यत्र वन्ध्यफला वृक्षा विपुष्पाः पर्णवर्जिताः ।
निस्तोयाः सरितो यत्र मूलं यत्र सुदुर्लभम्
yatra vandhyaphalā vṛkṣā vipuṣpāḥ parṇavarjitāḥ |
nistoyāḥ sarito yatra mūlaṃ yatra sudurlabham
न सन्ति महिषा यत्र न मृगा न च हस्तिनः ।
शार्दूलाः पक्षिणो वापि ये चान्ये वनगोचराः
na santi mahiṣā yatra na mṛgā na ca hastinaḥ |
śārdūlāḥ pakṣiṇo vāpi ye cānye vanagocarāḥ
न चात्र वृक्षा नौषध्यो न वल्ल्यो नापि वीरुधः ।
स्निग्धपत्राः स्थले यत्र पद्मिन्यः फुल्लपङ्कजाः
na cātra vṛkṣā nauṣadhyo na vallyo nāpi vīrudhaḥ |
snigdhapatrāḥ sthale yatra padminyaḥ phullapaṅkajāḥ
प्रेक्षणीयाः सुगन्धाश्च भ्रमरैश्च विवर्जिताः ।
कण्डुर्नाम महाभागः सत्यवादी तपोधनः
prekṣaṇīyāḥ sugandhāśca bhramaraiśca vivarjitāḥ |
kaṇḍurnāma mahābhāgaḥ satyavādī tapodhanaḥ
महर्षिः परमामर्षी नियमैर्दुष्प्रधर्षणः ।
तस्य तस्मिन् वने पुत्रो बालको दशवार्षिकः
maharṣiḥ paramāmarṣī niyamairduṣpradharṣaṇaḥ |
tasya tasmin vane putro bālako daśavārṣikaḥ
प्रणष्टो जीवितान्ताय क्रुद्धस्तेन महामुनिः ।
तेन धर्मात्मना शप्तं कृत्स्नं तत्र महद्वनम्
praṇaṣṭo jīvitāntāya kruddhastena mahāmuniḥ |
tena dharmātmanā śaptaṃ kṛtsnaṃ tatra mahadvanam
अशरण्यं दुराधर्षं मृगपक्षिविवर्जितम् ।
तस्य ते काननान्तांस्तु गिरीणां कन्दराणि च
aśaraṇyaṃ durādharṣaṃ mṛgapakṣivivarjitam |
tasya te kānanāntāṃstu girīṇāṃ kandarāṇi ca
प्रभवाणि नदीनां च विचिन्वन्ति समाहिताः ।
तत्र चापि महात्मानो नापश्यञ्जनकात्मजाम्
prabhavāṇi nadīnāṃ ca vicinvanti samāhitāḥ |
tatra cāpi mahātmāno nāpaśyañjanakātmajām
हर्तारं रावणं वापि सुग्रीवप्रियकारिणः ।
ते प्रविश्य तु तं भीमं लतागुल्मसमावृतम्
hartāraṃ rāvaṇaṃ vāpi sugrīvapriyakāriṇaḥ |
te praviśya tu taṃ bhīmaṃ latāgulmasamāvṛtam
ददृशुर्भीमकर्माणमसुरं सुरनिर्भयम् ।
तं दृष्ट्वा वानरा घोरं स्थितं शैलमिवासुरम्
dadṛśurbhīmakarmāṇamasuraṃ suranirbhayam |
taṃ dṛṣṭvā vānarā ghoraṃ sthitaṃ śailamivāsuram
गाढं परिहिताः सर्वे दृष्ट्वा तं पर्वतोपमम् ।
सोऽपि तान् वानरान् सर्वान् नष्टाः स्थेत्यब्रवीद् बली
gāḍhaṃ parihitāḥ sarve dṛṣṭvā taṃ parvatopamam |
so'pi tān vānarān sarvān naṣṭāḥ sthetyabravīd balī
अभ्यधावत संक्रुद्धो मुष्टिमुद्यम्य संगतम् ।
तमापतन्तं सहसा वालिपुत्रोऽङ्गदस्तदा
abhyadhāvata saṃkruddho muṣṭimudyamya saṃgatam |
tamāpatantaṃ sahasā vāliputro'ṅgadastadā
रावणोऽयमिति ज्ञात्वा तलेनाभिजघान ह ।
स वालिपुत्राभिहतो वक्त्राच्छोणितमुद्वमन्
rāvaṇo'yamiti jñātvā talenābhijaghāna ha |
sa vāliputrābhihato vaktrācchoṇitamudvaman
असुरो न्यपतद् भूमौ पर्यस्त इव पर्वतः ।
ते तु तस्मिन् निरुच्छ्वासे वानरा जितकाशिनः
asuro nyapatad bhūmau paryasta iva parvataḥ |
te tu tasmin nirucchvāse vānarā jitakāśinaḥ
व्यचिन्वन् प्रायशस्तत्र सर्वं ते गिरिगह्वरम् ।
विचितं तु ततः सर्वं सर्वे ते काननौकसः
vyacinvan prāyaśastatra sarvaṃ te girigahvaram |
vicitaṃ tu tataḥ sarvaṃ sarve te kānanaukasaḥ
अन्यदेवापरं घोरं विविशुर्गिरिगह्वरम् ।
ते विचित्य पुनः खिन्ना विनिष्पत्य समागताः ।
एकान्ते वृक्षमूले तु निषेदुर्दीनमानसाः
anyadevāparaṃ ghoraṃ viviśurgirigahvaram |
te vicitya punaḥ khinnā viniṣpatya samāgatāḥ |
ekānte vṛkṣamūle tu niṣedurdīnamānasāḥ
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)