सह ताराङ्गदाभ्यां तु सहसा हनुमान् कपिः ।
सुग्रीवेण यथोद्दिष्टं गन्तुं देशं प्रचक्रमे
saha tārāṅgadābhyāṃ tu sahasā hanumān kapiḥ |
sugrīveṇa yathoddiṣṭaṃ gantuṃ deśaṃ pracakrame
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे अष्टचत्वारिंशः सर्गः ॥४-४८॥
24 verses · 48 of 67
Hanuman, with Tara and Angada, sets out for the region Sugriva named. They search the caves and thickets of the Vindhya, mountain peaks, rivers, lakes and great trees. They come to a land where the trees bear no fruit or flowers, rivers are dry and roots are scarce: it was cursed by the fierce sage Kandu when his ten-year-old son died in that forest. No beasts or birds live there. Searching on, they meet a huge asura, fearless even of the devas, rising like a mountain. Taking him for Ravana, Angada strikes him with his palm, and the asura falls dead, vomiting blood. Finding nothing, they sit down weary under a tree.
सह ताराङ्गदाभ्यां तु सहसा हनुमान् कपिः ।
सुग्रीवेण यथोद्दिष्टं गन्तुं देशं प्रचक्रमे
saha tārāṅgadābhyāṃ tu sahasā hanumān kapiḥ |
sugrīveṇa yathoddiṣṭaṃ gantuṃ deśaṃ pracakrame
स तु दूरमुपागम्य सर्वैस्तैः कपिसत्तमैः ।
ततो विचित्य विन्ध्यस्य गुहाश्च गहनानि च
sa tu dūramupāgamya sarvaistaiḥ kapisattamaiḥ |
tato vicitya vindhyasya guhāśca gahanāni ca
पर्वताग्रनदीदुर्गान् सरांसि विपुलद्रुमान् ।
वृक्षषण्डांश्च विविधान् पर्वतान् वनपादपान्
parvatāgranadīdurgān sarāṃsi vipuladrumān |
vṛkṣaṣaṇḍāṃśca vividhān parvatān vanapādapān
अन्वेषमाणास्ते सर्वे वानराः सर्वतो दिशम् ।
न सीतां ददृशुर्वीरा मैथिलीं जनकात्मजाम्
anveṣamāṇāste sarve vānarāḥ sarvato diśam |
na sītāṃ dadṛśurvīrā maithilīṃ janakātmajām
ते भक्षयन्तो मूलानि फलानि विविधान्यपि ।
अन्वेषमाणा दुर्धर्षा न्यवसंस्तत्र तत्र ह
te bhakṣayanto mūlāni phalāni vividhānyapi |
anveṣamāṇā durdharṣā nyavasaṃstatra tatra ha
स तु देशो दुरन्वेषो गुहागहनवान् महान् ।
निर्जलं निर्जनं शून्यं गहनं घोरदर्शनम्
sa tu deśo duranveṣo guhāgahanavān mahān |
nirjalaṃ nirjanaṃ śūnyaṃ gahanaṃ ghoradarśanam
तादृशान्यप्यरण्यानि विचित्य भृशपीडिताः ।
स देशश्च दुरन्वेष्यो गुहागहनवान् महान्
tādṛśānyapyaraṇyāni vicitya bhṛśapīḍitāḥ |
sa deśaśca duranveṣyo guhāgahanavān mahān
त्यक्त्वा तु तं ततो देशं सर्वे वै हरियूथपाः ।
देशमन्यं दुराधर्षं विविशुश्चाकुतोभयाः
tyaktvā tu taṃ tato deśaṃ sarve vai hariyūthapāḥ |
deśamanyaṃ durādharṣaṃ viviśuścākutobhayāḥ
यत्र वन्ध्यफला वृक्षा विपुष्पाः पर्णवर्जिताः ।
निस्तोयाः सरितो यत्र मूलं यत्र सुदुर्लभम्
yatra vandhyaphalā vṛkṣā vipuṣpāḥ parṇavarjitāḥ |
nistoyāḥ sarito yatra mūlaṃ yatra sudurlabham
न सन्ति महिषा यत्र न मृगा न च हस्तिनः ।
शार्दूलाः पक्षिणो वापि ये चान्ये वनगोचराः
na santi mahiṣā yatra na mṛgā na ca hastinaḥ |
śārdūlāḥ pakṣiṇo vāpi ye cānye vanagocarāḥ
न चात्र वृक्षा नौषध्यो न वल्ल्यो नापि वीरुधः ।
स्निग्धपत्राः स्थले यत्र पद्मिन्यः फुल्लपङ्कजाः
na cātra vṛkṣā nauṣadhyo na vallyo nāpi vīrudhaḥ |
snigdhapatrāḥ sthale yatra padminyaḥ phullapaṅkajāḥ
प्रेक्षणीयाः सुगन्धाश्च भ्रमरैश्च विवर्जिताः ।
कण्डुर्नाम महाभागः सत्यवादी तपोधनः
prekṣaṇīyāḥ sugandhāśca bhramaraiśca vivarjitāḥ |
kaṇḍurnāma mahābhāgaḥ satyavādī tapodhanaḥ
महर्षिः परमामर्षी नियमैर्दुष्प्रधर्षणः ।
तस्य तस्मिन् वने पुत्रो बालको दशवार्षिकः
maharṣiḥ paramāmarṣī niyamairduṣpradharṣaṇaḥ |
tasya tasmin vane putro bālako daśavārṣikaḥ
प्रणष्टो जीवितान्ताय क्रुद्धस्तेन महामुनिः ।
तेन धर्मात्मना शप्तं कृत्स्नं तत्र महद्वनम्
praṇaṣṭo jīvitāntāya kruddhastena mahāmuniḥ |
tena dharmātmanā śaptaṃ kṛtsnaṃ tatra mahadvanam
अशरण्यं दुराधर्षं मृगपक्षिविवर्जितम् ।
तस्य ते काननान्तांस्तु गिरीणां कन्दराणि च
aśaraṇyaṃ durādharṣaṃ mṛgapakṣivivarjitam |
tasya te kānanāntāṃstu girīṇāṃ kandarāṇi ca
प्रभवाणि नदीनां च विचिन्वन्ति समाहिताः ।
तत्र चापि महात्मानो नापश्यञ्जनकात्मजाम्
prabhavāṇi nadīnāṃ ca vicinvanti samāhitāḥ |
tatra cāpi mahātmāno nāpaśyañjanakātmajām
हर्तारं रावणं वापि सुग्रीवप्रियकारिणः ।
ते प्रविश्य तु तं भीमं लतागुल्मसमावृतम्
hartāraṃ rāvaṇaṃ vāpi sugrīvapriyakāriṇaḥ |
te praviśya tu taṃ bhīmaṃ latāgulmasamāvṛtam
ददृशुर्भीमकर्माणमसुरं सुरनिर्भयम् ।
तं दृष्ट्वा वानरा घोरं स्थितं शैलमिवासुरम्
dadṛśurbhīmakarmāṇamasuraṃ suranirbhayam |
taṃ dṛṣṭvā vānarā ghoraṃ sthitaṃ śailamivāsuram
गाढं परिहिताः सर्वे दृष्ट्वा तं पर्वतोपमम् ।
सोऽपि तान् वानरान् सर्वान् नष्टाः स्थेत्यब्रवीद् बली
gāḍhaṃ parihitāḥ sarve dṛṣṭvā taṃ parvatopamam |
so'pi tān vānarān sarvān naṣṭāḥ sthetyabravīd balī
अभ्यधावत संक्रुद्धो मुष्टिमुद्यम्य संगतम् ।
तमापतन्तं सहसा वालिपुत्रोऽङ्गदस्तदा
abhyadhāvata saṃkruddho muṣṭimudyamya saṃgatam |
tamāpatantaṃ sahasā vāliputro'ṅgadastadā
रावणोऽयमिति ज्ञात्वा तलेनाभिजघान ह ।
स वालिपुत्राभिहतो वक्त्राच्छोणितमुद्वमन्
rāvaṇo'yamiti jñātvā talenābhijaghāna ha |
sa vāliputrābhihato vaktrācchoṇitamudvaman
असुरो न्यपतद् भूमौ पर्यस्त इव पर्वतः ।
ते तु तस्मिन् निरुच्छ्वासे वानरा जितकाशिनः
asuro nyapatad bhūmau paryasta iva parvataḥ |
te tu tasmin nirucchvāse vānarā jitakāśinaḥ
व्यचिन्वन् प्रायशस्तत्र सर्वं ते गिरिगह्वरम् ।
विचितं तु ततः सर्वं सर्वे ते काननौकसः
vyacinvan prāyaśastatra sarvaṃ te girigahvaram |
vicitaṃ tu tataḥ sarvaṃ sarve te kānanaukasaḥ
अन्यदेवापरं घोरं विविशुर्गिरिगह्वरम् ।
ते विचित्य पुनः खिन्ना विनिष्पत्य समागताः ।
एकान्ते वृक्षमूले तु निषेदुर्दीनमानसाः
anyadevāparaṃ ghoraṃ viviśurgirigahvaram |
te vicitya punaḥ khinnā viniṣpatya samāgatāḥ |
ekānte vṛkṣamūle tu niṣedurdīnamānasāḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)