तं पार्थः प्रतिजग्राह वायुवेगमिवाचलः ।
शरजालेन महता वर्षमाण इवाम्बुदः
taṃ pārthaḥ pratijagrāha vāyuvegamivācalaḥ |
śarajālena mahatā varṣamāṇa ivāmbudaḥ
इति श्रीमन्महाभारते विराटपर्वणि गोग्रहणपर्वणि षष्टितमोऽध्यायः ॥
17 श्लोक · 60 में से 78
अर्जुन अश्वत्थामा से ऐसे भिड़ते हैं जैसे पर्वत आँधी से। उनके बाण सूर्य को ढक देते हैं। अर्जुन अश्वत्थामा के घोड़ों को इतना शिथिल कर देते हैं कि वे दिशा भूल जाते हैं। तब अश्वत्थामा एक सूक्ष्म अवसर देखकर क्षुर बाण से अर्जुन की प्रत्यंचा काट देते हैं। देवता इस कर्म की प्रशंसा करते हैं, क्योंकि द्रोणपुत्र के सिवा कोई अर्जुन के सामने टिक न सकता था। वे अर्जुन की छाती में बाण मारते हैं। अर्जुन हँसकर गाण्डीव पर फिर डोरी चढ़ाते हैं। अर्धचन्द्र बाण से वे अश्वत्थामा का धनुष काटते हैं, सारथी और घोड़े मार देते हैं। अश्वत्थामा दूसरे रथ पर लौटते हैं। युद्ध चलता रहता है, जब तक अश्वत्थामा के बाण चुक नहीं जाते, जबकि अर्जुन के दो दिव्य तूणीर अक्षय हैं।
वैशंपायन उवाच
तं पार्थः प्रतिजग्राह वायुवेगमिवाचलः ।
शरजालेन महता वर्षमाण इवाम्बुदः
taṃ pārthaḥ pratijagrāha vāyuvegamivācalaḥ |
śarajālena mahatā varṣamāṇa ivāmbudaḥ
तयोर्देवासुरसमः सन्निपातो महानभूत् ।
किरतोः शरजालानि वृत्रवासवयोरिव
tayordevāsurasamaḥ sannipāto mahānabhūt |
kiratoḥ śarajālāni vṛtravāsavayoriva
न स्म सूर्यस्तदा भाति न च वाति समीरणः ।
शरगाढे कृते व्योम्नि छायाभूतमिवाभवत्
na sma sūryastadā bhāti na ca vāti samīraṇaḥ |
śaragāḍhe kṛte vyomni chāyābhūtamivābhavat
महांश्चटचटाशब्दो योधयोर्युध्यमानयोः ।
दह्यतामिव वेणूनामासीत्परमदारुणः
mahāṃścaṭacaṭāśabdo yodhayoryudhyamānayoḥ |
dahyatāmiva veṇūnāmāsītparamadāruṇaḥ
हयांस्तस्यार्जुनः सङ्ख्ये कृतवानल्पतेजसाः ।
ते राजन्न प्रजानन्ति दिशं कांचन मोहिताः
hayāṃstasyārjunaḥ saṅkhye kṛtavānalpatejasāḥ |
te rājanna prajānanti diśaṃ kāṃcana mohitāḥ
ततो द्रौणिर्महावीर्यः पार्थस्य विचरिष्यतः ।
विवरं सूक्ष्ममालोक्य ज्यां नुनोद क्षुरेण सः
tato drauṇirmahāvīryaḥ pārthasya vicariṣyataḥ |
vivaraṃ sūkṣmamālokya jyāṃ nunoda kṣureṇa saḥ
तदस्यापूजयन्देवाः कर्म दृष्ट्वाऽतिमानुषम् ।
न शक्तोऽन्यः पुमान्स्थातुमृते द्रौणेर्धनंजयम्
tadasyāpūjayandevāḥ karma dṛṣṭvā'timānuṣam |
na śakto'nyaḥ pumānsthātumṛte drauṇerdhanaṃjayam
ततो द्रौणिर्धनुर्व्यस्य व्यपक्रम्य नरर्षभः ।
पुनरप्यभ्यहन्पार्थं हृदये कङ्कपत्रिभिः ।
tato drauṇirdhanurvyasya vyapakramya nararṣabhaḥ |
punarapyabhyahanpārthaṃ hṛdaye kaṅkapatribhiḥ |
ततः पार्थो महाबाहुः प्रहसन्स्वनवत्तदा ।
योजयामास च तदा मौर्व्या गाण्डीवमोजसा
tataḥ pārtho mahābāhuḥ prahasansvanavattadā |
yojayāmāsa ca tadā maurvyā gāṇḍīvamojasā
तं दृष्ट्वा ऋद्धमायान्तं प्रभिन्नमिव कुञ्जरम् ।
ऋद्धः समाह्वयामास द्रौणिर्युद्धाय भारत
taṃ dṛṣṭvā ṛddhamāyāntaṃ prabhinnamiva kuñjaram |
ṛddhaḥ samāhvayāmāsa drauṇiryuddhāya bhārata
ततोऽर्धचन्द्रपाहृत्य तेन पार्थः समाहतः ।
चिच्छेद तस्य चापं च सूतं चाश्वं च तेजसा ।
विव्याध निशितैश्चापि शरैराशीविपोपमैः
tato'rdhacandrapāhṛtya tena pārthaḥ samāhataḥ |
ciccheda tasya cāpaṃ ca sūtaṃ cāśvaṃ ca tejasā |
vivyādha niśitaiścāpi śarairāśīvipopamaiḥ
सोऽन्यं रथं समास्थाय प्रत्यायाद्रथिपुङ्गवः ।
वारणेनेव मत्तेन मत्तो वारणयूथपः
so'nyaṃ rathaṃ samāsthāya pratyāyādrathipuṅgavaḥ |
vāraṇeneva mattena matto vāraṇayūthapaḥ
ततः प्रववृते युद्धं पृथिव्यामेकवीरयोः ।
रणमध्ये द्वयोरेव सुमहद्रोमहर्षणम्
tataḥ pravavṛte yuddhaṃ pṛthivyāmekavīrayoḥ |
raṇamadhye dvayoreva sumahadromaharṣaṇam
तौ वीरौ कुरवः सर्वे ददृशुर्विस्मयान्विताः ।
युध्यमानौ महात्मानौ द्विरदाविव संगतौ
tau vīrau kuravaḥ sarve dadṛśurvismayānvitāḥ |
yudhyamānau mahātmānau dviradāviva saṃgatau
तौ समाजघ्नतुर्वीरौ परस्परजयैषिणौ ।
शरै राशीविषाकारैर्ज्वलद्भिरिव पावकैः
tau samājaghnaturvīrau parasparajayaiṣiṇau |
śarai rāśīviṣākārairjvaladbhiriva pāvakaiḥ
अक्षयाविषुधी दिव्यौ पाण्डवस्य महात्मनः ।
तेन पार्थो रणे शूरस्तस्थौ गिरिरिवाचलः
akṣayāviṣudhī divyau pāṇḍavasya mahātmanaḥ |
tena pārtho raṇe śūrastasthau giririvācalaḥ
अश्वत्थाम्नः पुनर्बाणाः क्षिप्रमभ्यस्यतो रणे ।
जग्मुः परिक्षयं शीघ्रमभूत्तेनाधिकोऽर्जुनः
aśvatthāmnaḥ punarbāṇāḥ kṣipramabhyasyato raṇe |
jagmuḥ parikṣayaṃ śīghramabhūttenādhiko'rjunaḥ
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)