अध्याय 6: अर्जुन का अनाथ द्वारका में आगमन

दारुकोपि कुरून्गत्वा दृष्ट्वा पार्थान्महारथान् ।
आचष्ट मौसले वृष्णीनन्योन्येनोपसंहृतान्

dārukopi kurūngatvā dṛṣṭvā pārthānmahārathān |
ācaṣṭa mausale vṛṣṇīnanyonyenopasaṃhṛtān

श्रुत्वा विनष्टान्वार्ष्णेयान्सभोजान्धककौकुरान् ।
पाण्डवाः शोकसंतप्ता वित्रस्तमनसोऽभवन्

śrutvā vinaṣṭānvārṣṇeyānsabhojāndhakakaukurān |
pāṇḍavāḥ śokasaṃtaptā vitrastamanaso'bhavan

ततोऽर्जुनस्तानामन्त्र्य केशवस्य प्रियः सखा ।
प्रययौ मातुलं द्रष्टुं नेदमस्तीति चाब्रवीत्

tato'rjunastānāmantrya keśavasya priyaḥ sakhā |
prayayau mātulaṃ draṣṭuṃ nedamastīti cābravīt

स वृष्णिनिलयं गत्वा दारुकेण सह प्रभो ।
ददर्श द्वारकां वीरो मृतनाथामिव स्त्रियम्

sa vṛṣṇinilayaṃ gatvā dārukeṇa saha prabho |
dadarśa dvārakāṃ vīro mṛtanāthāmiva striyam

याः स्म ता लोकनाथेन नाथवत्यः पुराऽभवन् ।
तास्त्वनाथास्तदा नाथं पार्थं दृष्ट्वा विचुक्रुशुः

yāḥ sma tā lokanāthena nāthavatyaḥ purā'bhavan |
tāstvanāthāstadā nāthaṃ pārthaṃ dṛṣṭvā vicukruśuḥ

षोडश स्त्रीसहस्राणि वासुदेवपरिग्रहाः ।
तासामासीन्महान्नादो दृष्ट्वैवार्जुनमागतम्

ṣoḍaśa strīsahasrāṇi vāsudevaparigrahāḥ |
tāsāmāsīnmahānnādo dṛṣṭvaivārjunamāgatam

तास्तु दृष्ट्वैव कौरव्यो बाष्पेणापिहितेक्षणः ।
हीनाः कृष्णेन पुत्रैश्च नाशकत्सोभिवीक्षितुम्

tāstu dṛṣṭvaiva kauravyo bāṣpeṇāpihitekṣaṇaḥ |
hīnāḥ kṛṣṇena putraiśca nāśakatsobhivīkṣitum

स तां वृष्ण्यन्धकजलां हयमीनां रथोडुपाम् ।
वादित्ररथघोषौघां वेश्मतीर्थमहाग्रहाम्

sa tāṃ vṛṣṇyandhakajalāṃ hayamīnāṃ rathoḍupām |
vāditrarathaghoṣaughāṃ veśmatīrthamahāgrahām

रत्नशैवलसंघातां वज्रप्राकारमालिनीम् ।
रथ्यास्रोतोजलावर्तां चत्वरस्तिमितह्रदाम्

ratnaśaivalasaṃghātāṃ vajraprākāramālinīm |
rathyāsrotojalāvartāṃ catvarastimitahradām

रामकृष्णमहाग्राहां द्वारकां सरितं तदा ।
कालपाशग्रहां भीमां नदीं वैतरणीमिव

rāmakṛṣṇamahāgrāhāṃ dvārakāṃ saritaṃ tadā |
kālapāśagrahāṃ bhīmāṃ nadīṃ vaitaraṇīmiva

ददर्श वासविर्धीमान्विहीनां वृष्णिपुङ्गवैः ।
गतश्रियं विरानन्दां पद्मिनीं शिशिरे यथा ।

dadarśa vāsavirdhīmānvihīnāṃ vṛṣṇipuṅgavaiḥ |
gataśriyaṃ virānandāṃ padminīṃ śiśire yathā |

तां दृष्ट्वा द्वारकां पार्थस्ताश्च कृष्णस्य योषितः ।
सस्वनं बाष्पमुत्सृज्य निपात महीतले

tāṃ dṛṣṭvā dvārakāṃ pārthastāśca kṛṣṇasya yoṣitaḥ |
sasvanaṃ bāṣpamutsṛjya nipāta mahītale

सात्राजिती ततः सत्या रुक्मिणी च विशांपते ।
अभिपत्य प्ररुरुदुः परिवार्य धनंजयम्

sātrājitī tataḥ satyā rukmiṇī ca viśāṃpate |
abhipatya praruruduḥ parivārya dhanaṃjayam

ततस्तं काञ्चने पीठे समुत्ताप्योपवेश्य च ।
अभिनन्द्य महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे

tatastaṃ kāñcane pīṭhe samuttāpyopaveśya ca |
abhinandya mahātmānaṃ parivāryopatasthire

ततः संस्तूय गोविन्दं कथयित्वा च पाण्डवः ।
आश्वास्य ताः स्त्रियश्चापि मातुलं द्रष्टुमभ्यगात्

tataḥ saṃstūya govindaṃ kathayitvā ca pāṇḍavaḥ |
āśvāsya tāḥ striyaścāpi mātulaṃ draṣṭumabhyagāt