सुहोत्रं नाम राजानं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
एकवीरमशक्यं तममरैरभिवीक्षितुम्
suhotraṃ nāma rājānaṃ mṛtaṃ sṛñjaya śuśruma |
ekavīramaśakyaṃ tamamarairabhivīkṣitum
इति श्रीमन्महाभारते द्रोणपर्वणि अभिमन्युवधपर्वणि षोडशराजकीये षट्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः ॥
12 श्लोक · 56 में से 203
नारद सृञ्जय से आगे कहते हैं। राजा सुहोत्र ऐसे अद्वितीय वीर थे जिन्हें देवता भी कठिनाई से देख पाते थे। उन्होंने धर्म से राज्य किया, ऋत्विजों, मन्त्रियों और पुरोहितों का सम्मान करके उनकी सम्मति पर चले। प्रजापालन, दान, यज्ञ और शत्रु-विजय को राजधर्म जानकर उन्होंने धर्म से ही धन चाहा। वर्षों तक बादल उनके राज्य पर सोना बरसाते रहे, और सोने की नदियाँ सोने के मगर, केकड़े और मछलियाँ लिए बहती रहीं। कुरुजाङ्गल में बड़े यज्ञ में उन्होंने वह अपार सोना ब्राह्मणों को दे दिया, और हजार अश्वमेध तथा सौ राजसूय किए। अध्याय उसी टेक से समाप्त होता है: तुमसे चौगुने पुण्यवान वे भी चले गए, तो यज्ञ और दान से रहित पुत्र का शोक मत करो।
नारद उवाच
सुहोत्रं नाम राजानं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
एकवीरमशक्यं तममरैरभिवीक्षितुम्
suhotraṃ nāma rājānaṃ mṛtaṃ sṛñjaya śuśruma |
ekavīramaśakyaṃ tamamarairabhivīkṣitum
यः प्राप्य राज्यं धर्मेण ऋत्विङ्मन्त्रिपुरोहितान् ।
सम्मान्य चात्मनः श्रेयः पृष्ट्वा तेषां मते स्थितः
yaḥ prāpya rājyaṃ dharmeṇa ṛtviṅmantripurohitān |
sammānya cātmanaḥ śreyaḥ pṛṣṭvā teṣāṃ mate sthitaḥ
प्रजानां पालनं धर्मो दानमिज्या द्विषज्जयः ।
एतत्सुहोत्रो विज्ञाय धर्म्यमैच्छद्धनागमम्
prajānāṃ pālanaṃ dharmo dānamijyā dviṣajjayaḥ |
etatsuhotro vijñāya dharmyamaicchaddhanāgamam
धर्मेणाराधयन्देवान्बाणैः शत्रूञ्जयंस्तथा ।
सर्वाण्यपि च भूतानि स्वगुणैरन्वरञ्जयत्
dharmeṇārādhayandevānbāṇaiḥ śatrūñjayaṃstathā |
sarvāṇyapi ca bhūtāni svaguṇairanvarañjayat
यो भुक्त्वेमां वसुमतीं म्लेच्छाटविकवर्जिताम् ।
यस्मै ववर्ष पर्जन्यो हिरण्यं परिवत्सरान्
yo bhuktvemāṃ vasumatīṃ mlecchāṭavikavarjitām |
yasmai vavarṣa parjanyo hiraṇyaṃ parivatsarān
हैरण्यास्तत्र वाहिन्यः स्वैरिण्यो व्यवहन्पुरा ।
ग्राहान्कर्कटकांश्चैव मत्स्यांश्च विविधान्बहून्
hairaṇyāstatra vāhinyaḥ svairiṇyo vyavahanpurā |
grāhānkarkaṭakāṃścaiva matsyāṃśca vividhānbahūn
कामान्वर्षति पर्जन्यो रूप्याणि विविधानि च ।
सौवर्णान्यप्रमेयाणि वाप्यश्च क्रोशसम्मिताः
kāmānvarṣati parjanyo rūpyāṇi vividhāni ca |
sauvarṇānyaprameyāṇi vāpyaśca krośasammitāḥ
सहस्रं वामनान्कुब्जान्नक्रान्मकरकच्छपान् ।
सौवर्णान्विहितान्दृष्ट्वा ततोऽस्मयत वै तदा
sahasraṃ vāmanānkubjānnakrānmakarakacchapān |
sauvarṇānvihitāndṛṣṭvā tato'smayata vai tadā
तत्सुवर्णमपर्यन्तं राजर्षिः कुरुजाङ्गले ।
ईजानो वितते यज्ञे ब्राह्मणेभ्यो ह्यमन्यत
tatsuvarṇamaparyantaṃ rājarṣiḥ kurujāṅgale |
ījāno vitate yajñe brāhmaṇebhyo hyamanyata
सोऽश्वमेधसहस्रेण राजसूयशतेन च ।
पुण्यैः क्षत्रिययज्ञैश्च प्रभूतवरदक्षिणैः
so'śvamedhasahasreṇa rājasūyaśatena ca |
puṇyaiḥ kṣatriyayajñaiśca prabhūtavaradakṣiṇaiḥ
काम्यनैमित्तिकाजस्रैरिष्ट्वेष्टां गतिमाप्तवान् ।
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया
kāmyanaimittikājasrairiṣṭveṣṭāṃ gatimāptavān |
sa cenmamāra sṛñjaya caturbhadratarastvayā
पुत्रात्पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः ।
अयज्वानमदक्षिण्यमभि श्वैत्येत्युदाहरत्
putrātpuṇyatarastubhyaṃ mā putramanutapyathāḥ |
ayajvānamadakṣiṇyamabhi śvaityetyudāharat
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)