धतराष्ट्र महाप्राज्ञ निबोध वचनं मम ।
वक्ष्यामि त्वां कौरवाणां सर्वेषां हितमुत्तमम्
dhatarāṣṭra mahāprājña nibodha vacanaṃ mama |
vakṣyāmi tvāṃ kauravāṇāṃ sarveṣāṃ hitamuttamam
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि किर्मीरवधपर्वणि अष्टमोऽध्यायः ॥
12 श्लोक · 8 में से 315
व्यास सब कुरुओं के हित के लिए धृतराष्ट्र से बोलते हैं। उन्हें यह प्रिय नहीं कि दुर्योधन के छल से पाण्डव वन भेजे गए। वे चेताते हैं कि तेरहवाँ वर्ष पूरा होने पर पाण्डव अपने क्लेश याद करके कौरवों पर विष के समान क्रोध उगलेंगे। यह मन्दबुद्धि पुत्र उन्हें मारना क्यों चाहता है? इसे रोको, नहीं तो वन में उन पर आक्रमण करके यह स्वयं प्राण गँवाएगा। विदुर, भीष्म, कृप, द्रोण और मेरी बात मानो, क्योंकि स्वजनों से कलह अधर्म और अपयश है। या दुर्योधन अकेला पाण्डवों के साथ वन में जाए; साथ रहने से स्नेह हो सकता है। पर वे यह भी कहते हैं कि जन्म के साथ आया स्वभाव मृत्यु तक नहीं छूटता, ऐसा सुना जाता है।
व्यास उवाच
धतराष्ट्र महाप्राज्ञ निबोध वचनं मम ।
वक्ष्यामि त्वां कौरवाणां सर्वेषां हितमुत्तमम्
dhatarāṣṭra mahāprājña nibodha vacanaṃ mama |
vakṣyāmi tvāṃ kauravāṇāṃ sarveṣāṃ hitamuttamam
न मे प्रियं महाबाहो यद्गताः पाण्डवा वनम् ।
निकृत्त्या निकृताश्चैव दुर्योधनपुरोगमैः
na me priyaṃ mahābāho yadgatāḥ pāṇḍavā vanam |
nikṛttyā nikṛtāścaiva duryodhanapurogamaiḥ
ते स्मरन्तः परिक्लेशान्वर्षे पूर्णे त्रयोदशे ।
विमोक्ष्यन्ति विषं क्रुद्धाः कौरवेयेषु भारत
te smarantaḥ parikleśānvarṣe pūrṇe trayodaśe |
vimokṣyanti viṣaṃ kruddhāḥ kauraveyeṣu bhārata
तदयं किंनु पापात्मा तव पुत्रः सुमन्दधीः ।
पाण्डवान्नित्यसंक्रुद्धो राज्यहेतोर्जिघांसति
tadayaṃ kiṃnu pāpātmā tava putraḥ sumandadhīḥ |
pāṇḍavānnityasaṃkruddho rājyahetorjighāṃsati
वार्यतां साध्वयं मूढः शमं गच्छतु ते सुतः ।
वनस्थांस्तानयं हन्तुमिच्छन्प्राणान्विमोक्ष्यति
vāryatāṃ sādhvayaṃ mūḍhaḥ śamaṃ gacchatu te sutaḥ |
vanasthāṃstānayaṃ hantumicchanprāṇānvimokṣyati
यथाऽऽह विदुरः प्राज्ञो यथा भीष्मो यथा वयम् ।
यथा कृपश्च द्रोणश्च तथा साधु विधीयताम्
yathā''ha viduraḥ prājño yathā bhīṣmo yathā vayam |
yathā kṛpaśca droṇaśca tathā sādhu vidhīyatām
विग्रहो हि महाप्राज्ञ स्वजनेन विगर्हितः ।
अधर्म्यमयशस्यं च मा राजन्प्रतिपद्यथाः
vigraho hi mahāprājña svajanena vigarhitaḥ |
adharmyamayaśasyaṃ ca mā rājanpratipadyathāḥ
समीक्षा यादृशी ह्मस्य पाण्डवान्प्रति भारत ।
उपेक्ष्यमाणा सा राजन्महान्तमनयं व्रजेत्
samīkṣā yādṛśī hmasya pāṇḍavānprati bhārata |
upekṣyamāṇā sā rājanmahāntamanayaṃ vrajet
अथवाऽयं सुमन्दात्मा वनं गच्छतु ते सुतः ।
पाण्डवैः सहितो राजन्नेक एवासहायवान्
athavā'yaṃ sumandātmā vanaṃ gacchatu te sutaḥ |
pāṇḍavaiḥ sahito rājanneka evāsahāyavān
ततः संसर्गजः स्नेहः पुत्रस्य तव पाण्डवैः ।
यदि स्यात्कृतकृत्यस्त्वं भवेथाः पुरषर्षभ
tataḥ saṃsargajaḥ snehaḥ putrasya tava pāṇḍavaiḥ |
yadi syātkṛtakṛtyastvaṃ bhavethāḥ puraṣarṣabha
अथवा जायमानस्य यच्छीलमनुजायते ।
श्रूयते तन्महाराज नामृतस्यापसर्पति
athavā jāyamānasya yacchīlamanujāyate |
śrūyate tanmahārāja nāmṛtasyāpasarpati
कथं वा मन्यते भीष्मो द्रोणोऽथ विदुरोपिवा ।
भवान्वाऽत्र परं कार्यं पुरा चार्थो निवर्तते
kathaṃ vā manyate bhīṣmo droṇo'tha viduropivā |
bhavānvā'tra paraṃ kāryaṃ purā cārtho nivartate
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)