अध्याय 235: पति का मन जीतने की द्रौपदी की सीख

इमं तु ते मार्गमपेतदोषं
वक्ष्यामि चित्तग्रहणाय भर्तुः ।
अस्मिन्यथावत्सखि वर्तमाना
भर्तारमाच्छेत्स्यसि कामिनीभ्यः

imaṃ tu te mārgamapetadoṣaṃ
vakṣyāmi cittagrahaṇāya bhartuḥ |
asminyathāvatsakhi vartamānā
bhartāramācchetsyasi kāminībhyaḥ

नैतादृशं दैवतमस्ति किंचि-
त्सर्वेषुलोकेषु सदेवकेषु ।
यथा पतिस्तस्य तु सर्वकामा
लभ्याः प्रसादे कुपितश् हन्यात्

naitādṛśaṃ daivatamasti kiṃci-
tsarveṣulokeṣu sadevakeṣu |
yathā patistasya tu sarvakāmā
labhyāḥ prasāde kupitaś hanyāt

तस्मादपत्यं विविधाश् भोगाः
शय्यासनान्यद्भुतदर्शनानि ।
वस्त्राणि माल्यानि तथैव गन्धाः
स्वर्गश्चलोको विपुला च कीर्तिः

tasmādapatyaṃ vividhāś bhogāḥ
śayyāsanānyadbhutadarśanāni |
vastrāṇi mālyāni tathaiva gandhāḥ
svargaścaloko vipulā ca kīrtiḥ

सुखं सुखनेह न जातु लभ्यं
दुःखेन साध्वी लभते सुखानि ।
सा कृष्णमाराधय सौहृदेन
प्रेम्णा च नित्यं प्रतिकर्मणा च

sukhaṃ sukhaneha na jātu labhyaṃ
duḥkhena sādhvī labhate sukhāni |
sā kṛṣṇamārādhaya sauhṛdena
premṇā ca nityaṃ pratikarmaṇā ca

स्नानासनैश्चारुभिरग्रमाल्यै-
र्दाक्षिण्ययोगैर्विविधैश्च गन्धैः ।
अस्याः प्रियोस्मीति यथा विदित्वा
त्वामेव संश्लिष्यति सर्वभावैः

snānāsanaiścārubhiragramālyai-
rdākṣiṇyayogairvividhaiśca gandhaiḥ |
asyāḥ priyosmīti yathā viditvā
tvāmeva saṃśliṣyati sarvabhāvaiḥ

श्रुत्वा स्वरं द्वारगतस् भर्तुः
प्रत्युत्थिता तिष्ठ गृहस्य मध्ये ।
दृष्ट्वा प्रविष्टं त्वरिताऽसनेन
पाद्येन चैनं प्रतिपूजयस्व

śrutvā svaraṃ dvāragatas bhartuḥ
pratyutthitā tiṣṭha gṛhasya madhye |
dṛṣṭvā praviṣṭaṃ tvaritā'sanena
pādyena cainaṃ pratipūjayasva

संप्रेषितायामथ चैव दास्या-
मुत्थाय सर्वं स्वयमेव कार्यम् ।
जानातु कृष्णस्तव भावमेतं
सर्वात्मना मां भजतीति सत्ये

saṃpreṣitāyāmatha caiva dāsyā-
mutthāya sarvaṃ svayameva kāryam |
jānātu kṛṣṇastava bhāvametaṃ
sarvātmanā māṃ bhajatīti satye

त्वत्संनिधौ यत्कथयेत्पतिस्ते
यद्यप्यगुह्यं परिरक्षितव्यम् ।
काचित्सपत्नी तव वासुदेवं
प्रत्यादिशेत्तेन भवेद्विरागः

tvatsaṃnidhau yatkathayetpatiste
yadyapyaguhyaṃ parirakṣitavyam |
kācitsapatnī tava vāsudevaṃ
pratyādiśettena bhavedvirāgaḥ

प्रियांश्च रम्यांश्च हितांश् भर्तु-
स्तान्भोजयेथा रविविधैरुपायैः ।
द्वेष्यैरुपेक्ष्यैरहितैश् तस्य
भिद्स्वनित्यं कुहकोद्धतैश्च

priyāṃśca ramyāṃśca hitāṃś bhartu-
stānbhojayethā ravividhairupāyaiḥ |
dveṣyairupekṣyairahitaiś tasya
bhidsvanityaṃ kuhakoddhataiśca

मदं प्रमादं पुरुषेषु हित्वा
संयच्छ मानं प्रतिगृह् वाचम् ।
प्रद्युम्नसाम्बावपि ते कुमारौ
नोपासितव्यौ रहिते कदाचित्

madaṃ pramādaṃ puruṣeṣu hitvā
saṃyaccha mānaṃ pratigṛh vācam |
pradyumnasāmbāvapi te kumārau
nopāsitavyau rahite kadācit

महाकुलीनाभिरपापिकाभिः
स्त्रीभिः सतीभिस्तव सख्यमस्तु ।
चण्डाश् शौण्डाश्च महाशनाश्च
चोराश्च दुष्टाश्चपलाश्च वर्ज्याः

mahākulīnābhirapāpikābhiḥ
strībhiḥ satībhistava sakhyamastu |
caṇḍāś śauṇḍāśca mahāśanāśca
corāśca duṣṭāścapalāśca varjyāḥ

एतद्यशस्यं भगवेतनं च
स्वार्थं तदा शत्रुनिबर्हणं च ।
महार्हमाल्याभरणाङ्गरागा
भर्तारमाराधय पुण्यगन्धैः

etadyaśasyaṃ bhagavetanaṃ ca
svārthaṃ tadā śatrunibarhaṇaṃ ca |
mahārhamālyābharaṇāṅgarāgā
bhartāramārādhaya puṇyagandhaiḥ