इमं तु ते मार्गमपेतदोषं
वक्ष्यामि चित्तग्रहणाय भर्तुः ।
अस्मिन्यथावत्सखि वर्तमाना
भर्तारमाच्छेत्स्यसि कामिनीभ्यः
imaṃ tu te mārgamapetadoṣaṃ
vakṣyāmi cittagrahaṇāya bhartuḥ |
asminyathāvatsakhi vartamānā
bhartāramācchetsyasi kāminībhyaḥ
इति श्रीमनमहाभारते अरण्यपर्वणि द्रौपदीसत्यभामासंवादपर्वणि पञ्चत्रिंशततमोऽध्यायः ॥
12 verses · 235 of 315
Draupadi now gives Satyabhama a blameless way to hold Shri Krishna's heart. No deity in all the worlds equals a husband, she says; pleased, he gives sons, comforts, fame and heaven, and angered he can destroy. So Satyabhama should serve Krishna with love, rise when she hears his voice at the door, greet him with a seat and water for his feet, and do the work herself even when a maid is sent. She must keep his confidences, for a co-wife might repeat them to him. She should feed those dear to him and keep away from his enemies, never sit alone with Pradyumna or Samba and befriend only good women.
द्रौपद्युवाच
इमं तु ते मार्गमपेतदोषं
वक्ष्यामि चित्तग्रहणाय भर्तुः ।
अस्मिन्यथावत्सखि वर्तमाना
भर्तारमाच्छेत्स्यसि कामिनीभ्यः
imaṃ tu te mārgamapetadoṣaṃ
vakṣyāmi cittagrahaṇāya bhartuḥ |
asminyathāvatsakhi vartamānā
bhartāramācchetsyasi kāminībhyaḥ
नैतादृशं दैवतमस्ति किंचि-
त्सर्वेषुलोकेषु सदेवकेषु ।
यथा पतिस्तस्य तु सर्वकामा
लभ्याः प्रसादे कुपितश् हन्यात्
naitādṛśaṃ daivatamasti kiṃci-
tsarveṣulokeṣu sadevakeṣu |
yathā patistasya tu sarvakāmā
labhyāḥ prasāde kupitaś hanyāt
तस्मादपत्यं विविधाश् भोगाः
शय्यासनान्यद्भुतदर्शनानि ।
वस्त्राणि माल्यानि तथैव गन्धाः
स्वर्गश्चलोको विपुला च कीर्तिः
tasmādapatyaṃ vividhāś bhogāḥ
śayyāsanānyadbhutadarśanāni |
vastrāṇi mālyāni tathaiva gandhāḥ
svargaścaloko vipulā ca kīrtiḥ
सुखं सुखनेह न जातु लभ्यं
दुःखेन साध्वी लभते सुखानि ।
सा कृष्णमाराधय सौहृदेन
प्रेम्णा च नित्यं प्रतिकर्मणा च
sukhaṃ sukhaneha na jātu labhyaṃ
duḥkhena sādhvī labhate sukhāni |
sā kṛṣṇamārādhaya sauhṛdena
premṇā ca nityaṃ pratikarmaṇā ca
स्नानासनैश्चारुभिरग्रमाल्यै-
र्दाक्षिण्ययोगैर्विविधैश्च गन्धैः ।
अस्याः प्रियोस्मीति यथा विदित्वा
त्वामेव संश्लिष्यति सर्वभावैः
snānāsanaiścārubhiragramālyai-
rdākṣiṇyayogairvividhaiśca gandhaiḥ |
asyāḥ priyosmīti yathā viditvā
tvāmeva saṃśliṣyati sarvabhāvaiḥ
श्रुत्वा स्वरं द्वारगतस् भर्तुः
प्रत्युत्थिता तिष्ठ गृहस्य मध्ये ।
दृष्ट्वा प्रविष्टं त्वरिताऽसनेन
पाद्येन चैनं प्रतिपूजयस्व
śrutvā svaraṃ dvāragatas bhartuḥ
pratyutthitā tiṣṭha gṛhasya madhye |
dṛṣṭvā praviṣṭaṃ tvaritā'sanena
pādyena cainaṃ pratipūjayasva
संप्रेषितायामथ चैव दास्या-
मुत्थाय सर्वं स्वयमेव कार्यम् ।
जानातु कृष्णस्तव भावमेतं
सर्वात्मना मां भजतीति सत्ये
saṃpreṣitāyāmatha caiva dāsyā-
mutthāya sarvaṃ svayameva kāryam |
jānātu kṛṣṇastava bhāvametaṃ
sarvātmanā māṃ bhajatīti satye
त्वत्संनिधौ यत्कथयेत्पतिस्ते
यद्यप्यगुह्यं परिरक्षितव्यम् ।
काचित्सपत्नी तव वासुदेवं
प्रत्यादिशेत्तेन भवेद्विरागः
tvatsaṃnidhau yatkathayetpatiste
yadyapyaguhyaṃ parirakṣitavyam |
kācitsapatnī tava vāsudevaṃ
pratyādiśettena bhavedvirāgaḥ
प्रियांश्च रम्यांश्च हितांश् भर्तु-
स्तान्भोजयेथा रविविधैरुपायैः ।
द्वेष्यैरुपेक्ष्यैरहितैश् तस्य
भिद्स्वनित्यं कुहकोद्धतैश्च
priyāṃśca ramyāṃśca hitāṃś bhartu-
stānbhojayethā ravividhairupāyaiḥ |
dveṣyairupekṣyairahitaiś tasya
bhidsvanityaṃ kuhakoddhataiśca
मदं प्रमादं पुरुषेषु हित्वा
संयच्छ मानं प्रतिगृह् वाचम् ।
प्रद्युम्नसाम्बावपि ते कुमारौ
नोपासितव्यौ रहिते कदाचित्
madaṃ pramādaṃ puruṣeṣu hitvā
saṃyaccha mānaṃ pratigṛh vācam |
pradyumnasāmbāvapi te kumārau
nopāsitavyau rahite kadācit
महाकुलीनाभिरपापिकाभिः
स्त्रीभिः सतीभिस्तव सख्यमस्तु ।
चण्डाश् शौण्डाश्च महाशनाश्च
चोराश्च दुष्टाश्चपलाश्च वर्ज्याः
mahākulīnābhirapāpikābhiḥ
strībhiḥ satībhistava sakhyamastu |
caṇḍāś śauṇḍāśca mahāśanāśca
corāśca duṣṭāścapalāśca varjyāḥ
एतद्यशस्यं भगवेतनं च
स्वार्थं तदा शत्रुनिबर्हणं च ।
महार्हमाल्याभरणाङ्गरागा
भर्तारमाराधय पुण्यगन्धैः
etadyaśasyaṃ bhagavetanaṃ ca
svārthaṃ tadā śatrunibarhaṇaṃ ca |
mahārhamālyābharaṇāṅgarāgā
bhartāramārādhaya puṇyagandhaiḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)